John Fullbright etaleert zijn klasse in Merleyn

John Fullbright, een slechts 25 jarige aanstormende Roots/Americana-ster staat vanavond, gewapend met zijn debuutalbum From The Ground Up in een goed gevuld Merleyn. Dat zijn muziek de weg naar ware liefhebbers en kritikasters heeft gevonden bewijst zijn Grammy-nominatie voor beste Americana album. Hoewel de Grammy niet werd gewonnen is John Fullbright wel bezig om een steeds groter publiek voor zich te winnen. Dat bleek al uit zijn zeer overtuigende optreden in Paradiso (afgelopen februari) en ook vanavond etaleert Fullbright zijn enorme talent.

20120803_john-fullbright2_33

John Fullbright komt over als een integogen, ietwat chagrijnige (wat ook veroorzaakt kan worden door zijn kater, zoals hij meedeelt) zanger. Deze ingetogenheid is ook zichtbaar is de basic opstelling vanavond, hij begeleidt zichzelf slechts op keyboard, mondharmonica en gitaar. Fullbright is echter een begenadigd performer, niet zozeer qua spektakel, maar de emotie en overtuigendheid waarmee hij zijn zelfgeschreven nummers brengt zijn zeer indrukwekkend. De kleine nummers worden loepzuiver en krachtig gebracht en het publiek kan niet anders dan haast ademloos te luisteren.

De waardering van het publiek straalt ook af op de artiest, die steeds beter in zijn element lijkt en de kater die als sneeuw voor de zon verdwijnt. Van tijd tot tijd weet hij zelfs de lachers op zijn hand te krijgen met de nodige zelfspot. De nadruk ligt vanavond echter op diepe en sombere liedjes en als je je bedenkt dat Fullbright slechts 25 jaar is (en werkt aan nieuw materiaal) kun je niet anders dan deze man een fantastische toekomst voorspeller. De zwaarte en het genre zal misschien niet de massa bereiken maar Fullbright is simpelweg te goed (en echt) om nog langer onopgemerkt te blijven bij de liefhebber. De bezoekers keren dan ook naar huis met het gevoel iets bijzonders meegemaakt te hebben vanavond, en dat is precies de juiste omschrijving.

Eefje de Visser – Het Is

Eefje de Visser - Het isEefje de Visser kennen we al een aantal jaren. In 2009 won ze de grote prijs in de categorie Singer-Songwriter, in 2011 kwam haar debuutalbum “De Koek” uit en nu is het tijd voor een nieuw album: “Het Is”.  Dit 12-nummerig album kwam eind augustus uit en doet ‘t goed onder het Nederlandse publiek.

Laat ik maar eerlijk zijn, ik luister vrijwel naar geen Nederlandstalige muziek. Niet omdat ik er iets op tegen heb, maar omdat er, in mijn ogen, weinig goede Nederlandstalige muziek is. Er zijn natuurlijk uitzonderingen en een daarvan is Eefje de Visser.

Het nieuwe album “Het Is” telt 12 afwisselende nummers met een fijn geluid. Het is wellicht iets droeviger als de vorige, maar dat maakt het album niet minder leuk. Sterker nog, van “De Koek” naar “Het is” ga je van casual een liedje luisteren naar compleet opgaan in de melodie en wegdromen. Wanneer je het album op repeat hebt staan, zoals ik, dan merk je helemaal niet dat je opnieuw aan het album begint. Nummer 1 loopt perfect over vanuit 12, waardoor je al snel meerdere keren het gehele album hebt kunnen luisteren.

Wat mij betreft is “Het Is” een bewijs dan Eefje nog ver kan gaan komen. Ik kan nu al niet wachten om te horen wat de toekomst gaat brengen voor haar, het kan alleen maar beter worden. 7/10

Vanaf deze week tourt ze door Nederland en er zijn voor bijna alle shows nog tickets. Grijp je kans en ga haar live zien! 

Luego – Luego TV

Luego 1 Singer/songwriter Patrick Phelan bracht de afgelopen jaren onder de naam Luego twee mooie platen uit, het fenomenale debuut “Taped-together Stories” en de opvolger “Ocho”. Deze maand ziet het derde album het levenslicht, “Luego TV”.

Phelan, afkomstig uit North Carolina, liet op zijn eerdere werk al horen niet binnen 1 genre te passen. In een solo-setting neigen zijn nummers naar onvervalste alt.country, een stijl waar zijn herkenbare stem perfect bij past. Op zijn debuutalbum stuurde hij de nummers wat meer richting een mix van alt.country en jaren `70 rock. Het tweede album klonk vervolgens nog experimenteler en muzikaal gelaagd. Het nieuwe album gaat op deze weg verder en dat is geen toeval, aangezien Phelan wederom samen met producer Jeff Crawford achter de knoppen zat.

De soms erg aanwezige experimentele en volle sound, extra vocals en feedback zijn voer voor discussie, maar gelukkig blijken de individuele nummers dusdanig sterk dat de plaat automatisch extra luisterbeurten afdwingt. Opener “Take It Away” kent een lekkere groove en op “Habit” laat Phelan zijn kenmerkende verwijtende teksten horen.  “Not The Crazy Like You” is het enige rustpunt op het album, de overige songs houden, met dank aan de muzikale kracht, het tempo op de plaat hoger dan wellicht nodig.

Luego coverHierin schuilt dan ook het gevaar. Phelan bewees tijdens zijn eerste solo-tour in 2009 dat zijn nummers zich perfect lenen voor opnames in een minimale setting, maar toch kiest hij ervoor om op plaat hiervan af te wijken. Aan de kwaliteit van de nummers ligt het absoluut niet, maar of de voorkeur van de luisteraar uit zal gaan naar de volle sound van het album of de akoestische uitvoeringen van Phelan zelf is, zoals eerder gezegd, puur een kwestie van smaak. Ondanks deze kritiek blijft de alternatieve alt.country (ja, alternatieve alt.country) van Luego een unieke plaats innemen in het huidige muziekaanbod en verdient wat mij betreft een groter publiek.

Bear’s Den komt met een nieuwe EP. Eerste nummer gereleased

Bear’s Den stond eerder dit jaar in het voorprogramma van Daughter in de Melkweg. En daar werden ze heel erg goed onthaald. Ondanks dat ze tot die tijd nog maar 1 EP hadden uitgebracht heb ik al heel veel naar hun muziek geluisterd.

Bear’s Den is wat mij betreft een band die op het punt staat door te breken en vele duizenden mensen naar de zalen kan gaan lokken. En met hun tweede EP, “Without/Within”, die eind oktober gaat uitkomen, komen ze weer een stap dichterbij dat doel.

Woensdag 13 november staan ze in Paradiso. Er zijn nog tickets verkrijgbaar.

Voor nu, het eerste nummer van de nieuwe EP: Sahara

Pre-release: In the Valley Below – Peaches EP

In the Valley Below - PeachesTwee weken voordat de EP gereleased wordt staat de EP van In The Valley Below al op Soundcloud. En dat betekend, we mogen er naar luisteren. Een fijne EP als je ‘t mij vraagt.

27 september komt de EP officieel uit en zal dan beschikbaar zijn via de bekende kanalen. In the Valley Below staat bovendien in het voorprogramma van White Lies in zowel Paradiso als de Effenaar respectievelijk 7 en 8 november.

Tot die tijd, enjoy van de nieuwe EP!

The Maureens debuteren met aanstekelijke en op sixtees geënte gitaarpop

Super catchy, opgewekte en energieke popliedjes vliegen je om de oren bij het beluisteren van ‘the Maureens’, het debuutalbum van de gelijknamige band uit Utrecht dat vanaf vrijdag in de winkels ligt. Het zestal doet de nostalgische zestiger jaren met enthousiasme herleven en slaat een brug naar bands als The Beach Boys, The Posies en Big Star.

THE MAUREENS (WEB) (CREDITS TITIA HAHNE)Hoewel The Maureens debuteren met hun 13 speelse en aanstekelijke popsongs, hebben zij al heel wat speeluren gemaakt in andere bands. Zo hebben de bandleden een verleden in Silence is Sexy, Mr. Love and the Stallions en Brown Feather Sparrow. Hun gezamenlijke liefde voor melodieuze op sixties geënte gitaarpop heeft hen uiteindelijk bij elkaar gebracht.

Vooruitlopend op het album heeft de band 2 singles uitgebracht, namelijk ‘Outta Sight’ en ‘Early June’. Van het laatstgenoemde nummer is een door Roald van Stijn gemaakte videoclip verschenen die te zien is op de website van de band. Bovendien zijn ze in samenwerking met Van Stijn ook bezig met een documentaire.

Op 14 september wordt ‘the Maureens’ officieel gepresenteerd in Ekko (Utrecht). Vervolgens is de band op veel verschillende plekken in het land te zien, waaronder een groot aantal shows in het kader van de Popronde en een showcase op het Plato Planet Festival (Groningen). Het volledige tourschema is te vinden op www.themaureens.com.

Dawes blaast Merleyn omver

Dawes, afkomstig uit LA, is de band rondom frontman Taylor Goldsmith. Wellicht gaat er bij het horen van deze naam een belletje rinkelen. Taylor Goldsmith maakt namelijk deel uit van Middle Brother, een samenwerking tussen de frontmannen van Deer Tick, Delta Saints en dus Dawes.

Maar ook met zijn eigen band gaat het voorspoedig voor Goldsmith. Onlangs verscheen het derde volledige studioalbum, Stories Don’t End en speelt de band rond de 250 shows per jaar over de hele wereld. Nederland lijkt een succesvolle tussenstop, zo bewezen eerdere shows in o.a. Paradiso. De release van het nieuwe album wordt ditmaal gevierd met optredens op Into The Great Wide Open, Take Root Festival in Groningen en vanavond dus in Merleyn, Nijmegen. Het tijdstip (zondagavond, 22:00) zorgt ervoor dat de zaal niet helemaal gevuld is, maar toch is het gezellig druk.

Dat de band geïnspireerd is door het land, de zaal (het geluid is vanavond fantastisch) en het publiek blijkt uit het feit dat de set maar liefst 1 uur en 50 minuten duurt. Niemand lijkt dit een probleem te vinden en de tijd vliegt met de afwisselende show die Dawes neerzet. Gevoelige ballads worden afgewisseld met harder werk waarin met name de loepzuivere stem van Goldsmith en zijn virtuoze gitaarsolo’s opvallen. De tracks zijn bijna stuk voor stuk korte verhalen en de band weet het publiek er helemaal in mee te nemen.

Er wordt vaak gezegd dat de band zijn inspiratie vind in het geluid van de jaren ’70 (Jackson Browne, Fleetwood Mac) en tot op zekere hoogte klinkt dat ook zeker door. De band probeert echter uitdrukkelijk een wat moderner imago te krijgen en dat lijkt met deze plaat ook zeker te lukken, zo blijkt ook uit de stijgende populariteit in Nederlandse zalen/festivals.

Rina Mushonga lanceert EP

Rina Mushonga

Rina Mushonga is een zangeres/gitariste en componiste. Rina werd geboren in Zimbabwe, studeerde in Engeland en  is tegenwoordig woonachtig in onze hoofdstad, Amsterdam. De afgelopen jaren trad ze veelvuldig op in binnen en buitenland, en ze heeft deze ervaring gebruikt om haar energieke podiumpresentatie en eigen geluid te ontwikkelen. Een eigen geluid in zang, spel en compositie, en dat is wat haar zo doet opvallen.

Onlangs verscheen haar eerste EP met vier nummers die gaan over alle vormen van menselijke interactie en emoties. Intens gezongen, met haar unieke stemgeluid. Het is vanwege deze stijl en vanwege haar inspiratiebronnen (oa Bon Iver, Kate Bush) dat zij met haar bandleden in het uiterste zuidwesten van de UK begin 2013 aan de opnames van haar debuut album begonnen is. In een ijskoude studio, een verbouwde boerenschuur zonder verwarming, werd de basis gelegd voor deze unieke plaat, samen met producer Chris Bond (producer en drummer van Ben Howard). Het debuut album komt later dit jaar uit.

Komende vrijdag presenteert Rina haar EP op de NSDM werf in Amsterdam. 

Interview met Jay Nash: “De Nederlandse eerlijkheid is me zeker bijgebleven”

Singer-songwriter Jay Nash zal half september weer op diverse Nederlandse podia te bewonderen zijn. We spraken vooraf met hem over zijn tour en zijn nieuwe album, “Letters From The Lost”.

Jay, je hebt onlangs een nieuw album uitgebracht. Kan je daar wat meer over vertellen?
Uiteraard! Het heet “Letters From The Lost”. Ik heb heb album samen geproduceerd met Bill Lefler, hij was o.a. verantwoordelijk voor albums van Laura Jansen, Ingrid Michaelson en Joshua Radin. Het album is deels opgenomen in Bill’s studio in Los Angeles en deels in mijn eigen studio in Vermont.

Ik begreep dat je dit keer een andere insteek had dan met je vorige albums. Wat was het grootste verschil?
Het verschil was echt groot inderdaad. Op mijn vorige albums had ik een duidelijk beeld vooraf, de nummers had ik al een tijdje geleden en waren al helemaal gearrangeerd met mijn band. Ik wist hoe ik de nummers wilde brengen, dat maakte het proces heel helder. Met deze plaat wilde ik het anders doen. Elke dag begon ik blanco, ik nam muziekdelen op, soms uitgebreid, soms slechts een solo op gitaar, of mandoline. Naarmate de dag vorderde groeide het nummer en kwam de tekst daarna pas erbij, het verhaal vormde zichzelf. Uiteindelijk had ik zo`n 30 nummers en zocht ik de nummers die het meest bij elkaar hoorden.

Wat is je favoriete track van het album eigenlijk?
Als ik kijk naar de melodie, dan ben ik echt heel trots op “Wander”. Daarop kon ik experimenteren met een muzikaal palet dat ik nooit eerder gebruikte. Maar ook  “Sometimes” en “Blame It All On The Wind” kan ik wel favorieten noemen, misschien wel de favorieten uit heel mijn oeuvre. Maar ik ben trots op het hele album, het is een mooie collectie van songs geworden.

JayNashJe bent al vaker in Europa geweest, is dat een groot verschil ten opzichte van spelen in Amerika?
Zeker, Europees publiek ziet muziek als een vorm van kunst, tenminste in veel gevallen. Daar komt bij dat het publiek in Amerika in veel gevallen minder snel een directe emotionele reactie laat zien. Aan de andere kant heb je soms wel een taalbarrière, zeker met verhalen tussen nummers door, humor laat zich niet altijd makkelijk vertalen. Maar dat maakt niet uit, het blijft een heerlijke ervaring om in Europa en Nederland te spelen.
In Amerika speel je soms met een band, in Europa vaak solo. Daar komt met de komende tour verandering in?
De laatste jaren speel ik voornamelijk solo, maar met een band kan je de nummers zeker naar een ander niveau tillen. De uitdaging is om alleen met een gitaar diezelfde intensiteit te halen. Tijdens deze tour neem ik naar Nederland en Duitsland Josh Day mee, een drummer en vocalist. Dat maakt deze reeks optredens wel heel anders, ik ben echt blij dat Josh mee kon om weer een andere kant van mijn muziek te tonen.
Wordt je creativiteit nog extra geprikkeld door in een andere omgeving te zijn?
Absoluut! Het is geweldig om oude gebouwen te zien en te zien en merken dat ze echt gebouwd zijn om generaties te overleven. En het is ongelooflijk inspirerend om te zien dat mensen zoveel overeenkomsten hebben, ongeacht locatie of manier van leven. Dat geeft me echt het gevoel dat we op een bepaalde manier heel dicht bij elkaar staan.

Jay-Nash-2013Als je terugkijkt naar al je shows in Nederland, is er dan nog een speciale anekdote die de moeite van het delen waard is?
Ik kan niet direct 1 specifiek voorbeeld noemen, maar het fenomeen “Nederlandse eerlijkheid” is zeker bijgebleven. Het lijkt bijna onmogelijk dat Nederlanders liegen. Nederlanders laten makkelijk merken wat ze van iets vinden, zeggen waar het op staat. Dat is wat mij betreft een geweldige eigenschap, dat mogen meer mensen doen.

Als laatste, voor de mensen die je tijdens deze tour voor het eerst gaan zien. Wat kunnen ze verwachten?
Ik wil dat mensen geïnspireerd raken, dat de muziek iets oproept. Dat ze op zo`n manier geraakt worden dat fijne herinneringen boven komen drijven en dat de pijnlijke verzacht worden. Ik hoop dat er een gevoel van eenheid onstaat met elkaar in de zaal, zowel met de muziek als met elkaar.

Jay Nash is vanaf 11 september door heel Nederland te zien. Check www.musicmakesmehappy.nl voor meer informatie!

Bart van der Lee – Ballads for the Heathings or Dying

De sinistere kant van het leven. Sommige mensen zijn er bang voor en stoppen het ver weg. Andere mensen omarmen het en maken er gebruk van om uiteindelijk écht gelukkig te kunnen worden. Singer-songwriter Bart van der Lee groeide op in een bijzonder gezin; zijn ouders waren zendelingen en het gezin woonde hierdoor in verschillende landen zoals Kenia en Thailand. Genoeg inspiratie om muziek te schrijven die raakt, puur en oprecht is. In 2010 bracht Bart, na een aantal zelf uitgebrachtte albums, zijn eerste album uit op Snowstar Records, met de titel ‘Between Tall Pine Trees (Sadness & Thunder)’. Nu komt hij met zijn nieuwe album ‘Balads for the Heathens or Dying.’

bart van der leeKwamen zijn vorige nummers onder andere nog voort uit een gestrand huwelijk, met ‘Balads for the Heathens or Dying’ wil Bart een ode brengen aan het leven. Inmiddels is hij gelukkig in de liefde en is hij vader geworden. Zelfs de meest donkere mannen worden door dit soort gebeurtenissen dus blijkbaar gelukkiger. De veranderingen die hebben plaatsgevonden in Van Der Lee zijn leven zijn niet perse direct terug te horen in de muziek op zijn nieuwe album. De mineur akkoorden zijn nog steeds in overvloed aanwezig. Wie goed luistert ontdekt echter wel verschil in de teksten. Bart komt volwassener en hoopvoller over.

Van der Lee zijn stem is rauw en raakt je. Ondanks dat weet hij helaas niet het hele album te blijven boeien. Bij eentonige sombere muziek is het van belang om middels pakkende teksten de luisteraar te boeien. De teksten van ‘Balads for the Heathens or Dying’ zijn echter van vrij simpele aard. Nummers als ‘Please Watch Over Me’ en ‘Reign In My Heart’ maken het album toch vrij aangenaam om naar te luisteren. Door de toevoeging van verschillende muzikale afwisselingen, zoals een orgel weet Bart je in te pakken en te laten door luisteren. Mooie nummers als ‘Waste of Life’ en ‘In The Woods Upon A Hill’ brengen het kippenvel op de armen naar boven.

Tijdens het eerste seizoen van het programma ‘De Beste Singer-Songwriter’ kwam Bart van der Lee door de voorrondes heen maar haalde de finale niet. Eigenlijk geldt hetzelfde verhaal voor zijn nieuwe album. Het is een mooi album dat zeker gehoord moet worden. De stijl van zijn muziek is echter zo typisch dat het, volgens mij, maar een klein deel van het publiek volledig zal blijven boeien. De mensen die sinistere muziek wel kunnen begrijpen en waarderen raad ik absoluut aan om het album aan te schaffen. Bart zal in oktober en november door het land touren om in onder andere Het Burgerweeshuis en Paradiso, zijn nieuwe album live ten gehore te brengen. Voor alle tourdata zie zijn website: www.bartvanderlee.com

Interview met Shawn Mayer: “De onbevangenheid van Nederlandse publiek raakt me.”

Singer-songwriter Shawn Mayer (Nashville, USA) vergaarde bekendheid met haar deelname aan “Nashville Star”, de Amerikaanse country-variant van “Idols”. Daarna volgde ze haar eigen pad en dat leidde haar in januari van dit jaar naar Nederland. Volgende week is ze opnieuw op veel plekken in Nederland te zien. We spraken met haar over haar belevenissen van de afgelopen jaren, haar nieuwe EP en hoe spelen in Europa haar heeft veranderd. UPDATE: de tour van Shawn Mayer is gecancelled. Shawn heeft een pittige nierbekkenontsteking opgelopen en moet de komende dagen in het ziekenhuis verblijven om behandeld te worden en verder aan te sterken. 

Opgegroeid in een klein dorpje in Iowa, nu woonachtig in het muzikale Nashville, kan het contrast groter?
Inderdaad, het is een groot contrast. Ik woonde in een dorpje met 42 inwoners en nul muzikale invloeden en nu woon ik in Nashville, omring door muziek, de hé-le dag door, het voelt als een warm bad.

Wanneer verruilde je je oude leven voor een muzikaal bestaan in Nashville?
Ik ben nu 26, tussen mijn 15e en 20e heb ik alleen maar gespeeld, op elke plek die me wilde hebben, net zolang tot ik voldoende geld had om naar Nashville te gaan. Daar wilde ik heen, ik wist dat ik daar een bestaan kon opbouwen, veel kon spelen. En daarbij wist ik dat ik daar wel uitgedaagd zou worden om beter te worden, van spelen met andere muzikanten groei je. Dat miste ik in Iowa en het was al snel duidelijk, ik moést daarheen.

En voor je het wist belandde je in een auditie voor “Nashville Star”?
Ja, dat was echt niet de bedoeling. Ik werd er min of meer ingeluisd door een vriend die auditie ging doen. Uiteindelijk bleek dat ik ook ingeschreven was en kon ik er op dat moment niet meer onderuit. Ik ging er blanco in, speelde mijn eigen nummer “Not Looking Back”, en ging door in het programma. Ik haalde finale, won niet, maar dat was niet erg. Zo`n realityshow is moeilijk, zeker als het zo groot is. Elk detail wordt onder een vergrootglas gelegd, er zijn verwachtingen en je kan nooit helemaal je eigen ding doen. En dat ik wilde ik wel, dat zorgde voor botsingen her en der. Ik heb er geen spijt van, want ik ben er wel sterker door geworden.

“Nashville Star” was een programma met countrymuziek, maar die richting heb je wel een beetje verlaten. Hoe zou je jezelf nu willen omschrijven?
De beste omschrijving is timeless rock ‘n roll. Ik bedoel, ik voel me een singer-songwriter in die zin dat ik hou van het creëren van een goed nummer, de intimiteit van het solo optreden, maar ik voel me er net zo prettig bij om die nummers in een rock-setting te spelen met een geweldige band achter me. De kracht zit in de liedjes, niet per sé  in hoe ze uitgevoerd worden. Dat geldt ook voor covers, ook nummers van anderen kun je zelf met een grote intensiteit spelen als je het nummer echt voélt.

Je speelt veelvuldig in Nashville en omgeving en kwam in januari voor het eerst naar Nederland. Hoe was dat?
Om te beginnen is het geweldig dat mensen echt luisteren naar eigen materiaal. In Nashville zie je vaak dat mensen veel covers willen horen, onbekend maakt onbemind. Mensen hier zijn onbevangener, kunnen genieten van een goede cover, maar zijn minstens zo geïnteresseerd in eigen materiaal en de verhalen achter de liedjes. Dat was in het begin wel even gek, maar ik geniet er enorm van. Geloof me, ik ben zo blij om nu alweer terug te komen naar Nederland, het voelt geweldig.

En in september verschijnt ook een nieuwe EP èn je werkt aan een nieuw album.
Ja, de EP is vers van de pers! De nummers zijn in augustus opgenomen en gemixt. Ik ga ze speciaal uitbrengen voor deze tour. Ik ben bezig aan mijn eerste full-length album, met die rock `n roll-invloeden waar ik het eerder over had. Het voelt goed om ook deze kant van mezelf te laten zien. In de loop van september moet de EP online te verkrijgen zijn, nu alleen nog een titel verzinnen! (lacht)

Wat kunnen mensen verwachten van je optredens in Nederland?
Hopelijk een mooie en leuke avond met verhalen en veel muziek. Een paar onverwachts covers, een goede sfeer.  Ik hou erg van de interactie met het publiek, ik zing en vertel dan wel, maar het voelt altijd alsof ik het samen doe met het publiek. Maar bovenal wil ik mensen kunnen raken met mijn muziek, wellicht dat mensen situaties herkennen, een gevoel krijgen bij wat ik zing. De onbevangenheid van het publiek in Nederland raakt me steeds, dus dat wil ik terug kunnen geven, elke keer weer.

 

Broeder Dieleman tekent bij Snowstar Records

broeder dieleman

Nederland heeft al voorzichtig kennis kunnen maken met de Zeeuwstalige folk van broeder Dieleman; kleinzoon van Jan Bakker, laatste smid van Spui. Al jaren verheugde hij huiskamers en podia in Zeeland met liedjes vol zonde en zaligheid, met op de achtergrond altijd het Zeeuwse landschap, bezongen als een oord vol mystiek. Dit leidde het afgelopen jaar tot een eigenzinnig album dat Dieleman’s lokale verhalen tot ver buiten de Zeeuwse grenzen bracht. 

Utrechts indielabel Snowstar Records (o.a. I am Oak, Kim Janssen) brengt nu zowel broeder Dieleman’s debuutalbum ‘Alles is ijdelheid’ als zijn nieuwe EP ‘Klein Zieltje’ uit. “Snowstar Records is een label dat runt op liefde voor muziek en gemeenschapszin. Daar hou ik van” verklaart Dieleman.

Op de EP, die 12 oktober op vinyl uitkomt, diept broeder Dieleman zijn Zeeuwse roots verder uit. Op de ene kant interpreteert hij twee mondeling overgeleverde liederen die in de jaren 60 voor het radioprogramma ‘Onder de Groene Linde’ zijn opgenomen in Zeeuws Vlaanderen. Op de andere kant staat o.a. het lied ‘Land van Verandering’, afkomstig van de soundtrack die broeder Dieleman samen met Pim van de Werken schreef voor de gelijknamige documentaire over West Zeeuws-Vlaanderen en zijn inwoners. De film gaat in september in premiere op het Film By The Sea Filmfestival in Vlissingen en werd door Kimmofilms gemaakt in opdracht van het Zeeuws Museum.

Het album ‘Alles is ijdelheid’ verschijnt op 19 september, met als toegift twee nieuwe bonustracks.

Pers over ‘Alles is ijdelheid':
“Een van de opmerkelijkste platen die er de afgelopen jaren in Nederland zijn gemaakt” – Vrij Nederland
“Een klein mirakel” – NU.nl
“Een bijzonder talent” – Parool
“balsem voor de ziel” – Nederlands Dagblad

Download picture I am Oak by PEPE fotografia Ter promotie van beide releases zal broeder Dieleman de komende maanden vele podia aandoen:
06 t/m 08-09 Into The Great Wide Open, Vlieland
19-09 Paradiso, Amsterdam
21-09 Zaal onder de Toren, Wissenkerke
24-09 Rotown, Rotterdam
12-10 st. Janskerk, Utrecht
16-10 Merleyn, Nijmegen
24-10 De NWE Vorst, Tilburg
23-11 Explore the North, Leeuwarden
21-12 t Beest, Goes
22-12 Ekko, Utrecht

Beluister nieuw lied ‘Dankt Dankt’ hier: http://www.youtube.com/watch?v=DqTc4MpeIbY

Voor meer informatie:
http://www.snowstar.nl
http://www.broederdieleman.com

“Ramble on”: Intieme concertreeks in Utrecht en Nijmegen

Singer-songwriter Eric Devries organiseert al geruime tijd “Ramble on”-avonden: intieme luisterconcerten met binnen- en buitenlandse artiesten. Begin september trapt hij in Utrecht af voor het nieuwe seizoen. We spraken uitgebreid met hem over deze sessies in Utrecht en Nijmegen.
Eric de Vries

Veel mensen zullen je kennen als singer-songwriter, maar niet zozeer als concertorganisator. Hoe is dit ontstaan?
Het was eigenlijk omdat ik op veel plaatsen in het land optrad voor luisterend publiek. Ik kwam allerlei voorbeelden tegen van particulier initiatief. Op de gekste en mooiste plekken waar mensen zelf iets op poten zetten om muziek van een podium te voorzien. Muziek die nergens anders aan bod kwam, althans zelden nog op de radio bijvoorbeeld. Muziek waarbij vooral ook de tekst belangrijk is. Een pure vorm van verhalen vertellen. In Nijmegen was dat er niet op die manier. Uiteindelijk besloot ik zelf mijn nek uit te steken omdat ik er immers uitgesproken ideeën over had. Het zaaltje van café Trianon leek mij bijzonder geschikt. Men zit als het ware dicht op de huid van de artiest. Ik heb de stoeltjes voor het publiek daar zelf geïntroduceerd, omdat men zittend toch geneigd is meer te luisteren én minder te praten. Ook richt je zo als vanzelf alle aandacht naar het podium. Aandacht en luisteren. Het lijkt zo simpel maar het is het vaak niet, kan ik je uit praktijk vertellen.

Hoe ziet een Ramble on er precies uit, wat kunnen mensen verwachten?
Ik begin de avond altijd zelf met een korte set. Op die manier kan ik het publiek voorbereiden en een aanloop nemen naar het introduceren van de gast van de avond. Daarmee kan ik ook de toon van de avond zetten. Ik neem het begrip ‘gast’ ook vrij letterlijk. Ik vind het belangrijk om de artiest van de avond met alle egards te ontvangen en aan te kondigen. Dat betekent dat ik het publiek ook verzoek te luisteren en respect te tonen. Iemand die de moeite neemt zijn zielenroerselen bloot te leggen verdient dat ook. Andersom geldt dat de artiest dan ook het publiek iets moet bieden. De gast van de avond speelt ruim een uur lang en ik moedig het vertellen van een verhaal ten zeerste aan. Op die manier kun je bij wijze van spreken een dialoog aangaan met het publiek. Het is eigenlijk een ‘two-way street’. Omdat ik ook zelf speel op zo’n avond vind ik het makkelijker dat van beiden te vragen.   De artiesten die ik boek zijn vaak onbekend en opereren veelal onder de ‘radar’. Geen top veertig of hypes, ik ga voor mensen met een passie. De meesten touren al jaren én over de hele wereld. Verhalen vertellers met hart voor muziek en een passie om deze te delen. Niet noodzakelijk voor een groot publiek maar voor hen die willen luisteren en zich kunnen laten verrassen.

Ramble TrianonWelke Ramble on’s zijn er precies en waar?
De ‘Ramble on Tuesday’ in Café Trianon in Nijmegen is al in het vierde seizoen. De zaal ligt achter een van de mooiste cafés van Nijmegen en is ideaal voor dit soort kleinschalige, luisterrijke concerten. Sinds 2011 ben ik ook in Utrecht begonnen met de ‘Ramble on. Ik noem de locatie niet voor niets ‘the cutest little venue in town’ en dat geldt zeker ook voor de Kargadoor in Utrecht. Het zaaltje bevindt zich in een, voor Utrecht zo kenmerkende, werfkelder aan de Oudegracht. Het is klein maar zeer sfeervol. Het half ronde gewelf heeft bovendien een geweldige akoestiek en het publiek zit net als in Nijmegen dicht op de huid van de artiest.

Je bent dus al vier seizoenen onderweg, wat is je favoriete Ramble on-anekdote?  
Hoeveel ruimte heb je? Te veel om op te noemen. Bob Martin (USA) groeide op in Lowell, Massachussets waar bijvoorbeeld Jack Kerouac ook vandaan komt. Bob vertelt een geweldig verhaal over de enige keer dat hij de grote beroemde schrijver durfde aan te spreken, ik kan de woorden van Kerouac niet herhalen anders verklap ik de clou maar het publiek lag onder de banken. Zo heeft Orit Shimoni (CAN) een prachtig verhaal over haar verblijf in excact dezelfde hotelkamer waar ooit ook Townes van Zandt logeerde. Ze schreef er een prachtig lied over. KC McKanzie (DE) kreeg ooit een ‘necklace made of dead flies’ van een fan nog wel. Die moest ze dus wel omhangen tijdens de show. Alleen doet ze ook een lied waarbij ze zichzelf letterlijk op de borst slaat, bij wijze van alternatief percussie-instrument, waarbij natuurlijk alle dode vliegen weer in het rond vlogen. Zo heeft iedereen wel een uniek verhaal. Je maakt wat mee ‘on the road’ zal ik maar zeggen. En al die verhalen komen twee keer in de maand op een “Ramble’ voorbij. Mooi toch?

Kargadoor Utrecht Als je kijkt naar vorig seizoen, wat waren de meest verrassende avonden en waarom?
Er zijn artiesten die op herhaling komen en verrassen door nieuw repertoire en nieuwe verhalen. Soms geeft het internet onvoldoende weer wat iemand werkelijk in zijn mars heeft. Verrassend vond ik de stem van Shawn Mayer die zong met een power en gemak en overgave die je in Nederland niet vaak tegenkomt. Zo ook vond ik het duo (echtpaar) Barnaby Bright geweldig in de Kargadoor. Fantastische harmoniën, gitaar én een harmonium en twee stemmen in een eigenzinnig folk idioom.  In Nijmegen was het duo Josienne Clarke en Ben Walker voor mij een verrassing. Jong Brits talent met prachtige stem van Josienne en virtuoos gitaarspel van Ben. Jong maar met een vakkundige authoriteit die je doorgaans alleen verwacht bij mensen die al heel wat kilometers hebben gemaakt. Hoewel veel kilometers vaak gelijk staat aan meer diepte hoeft dat dus niet altijd op te gaan.

Wat ons betreft valt ook de prijs van deze avonden erg op, in positieve zin dan.
Inderdaad, in Utrecht kost een kaartje slechts € 5,- en voor de avonden in Nijmegen is het “pay-what-you-want”, daar ga ik aan het einde van de avond met de pet rond.

Waar kunnen mensen terecht als ze meer info willen?
Allereerst op de website. www.rambleontuesday.nl  Ook de op website van de Kargadoor in Utrecht is informatie te vinden. Als het me lukt laat ik ook op mijn eigen website altijd weten wie er waar en wanneer speelt. Men kan zich ook opgeven voor de nieuwsbrief voor zowel Nijmegen als voor Utrecht, er zijn er twee dus.

Als laatste, wanneer begint het seizoen precies en wie kunnen we gedurende de eerste weken bewonderen?
Vrijdag 6 sept Shawn Mayer (USA) – Ramble on, Utrecht
Dinsdag 10 sept: Shawn Mayer (USA) – Ramble on Tuesday, Nijmegen
Vrijdag 20 sept: Paul Batto Jr. (SL) – Ramble on, Utrecht
Zondag 29 sept: Joy Mills Band (USA) – Ramble on Sunday, Nijmegen
Vrijdag 4 okt: Melanie Horsnell (AUS) – Ramble on, Utrecht
Zondag 6 Oktober: tweede ‘Ramble in Oost’ singer songwriter festival, Nijmegen
Dinsdag 8 okt: Melanie Horsnell (AUS) – Ramble on Tuesday, Nijmegen
Vrijdag 18 okt Christa Couture (CAN) – Ramble on: Kargadoor, Utrecht

Interview met The Dirty Guv’nahs: “Het is geen sprint, maar een marathon”

Guvs interview James 2Eind vorige maand plaatsten we een recensie van “Live From Knoxville”, het nieuwe (live)album van de roots-rockers van The Dirty Guv’nahs uit Knoxville, Tennessee. We spraken met zanger James Trimble over het nieuwe album, Kickstarter en uiteraard over Europa.

James, jullie vorige album (“Somewhere Beneath These Southern Skies”, 2012) kwam tot stand na een uitgebreide Kickstarter-campagne. Waarom kozen jullie voor deze opzet?
De muziekindustrie is veranderd, dat weet iedereen. We wilden graag de volledige controle houden over het eindresultaat, maar ook over alle zaken rondom de release. Dus niet alleen de creatieve aspecten, maar ook de zakelijke. Kickstarter bleek perfect te zijn voor zoals de onze.

Was het het succes waar jullie op hoopten?
Ja, de campagne was echt succesvol. We haalden 200% van onze doelstelling en hebben inmiddels fans over de hele wereld, mede dankzij het succes van dat album. Muziek maken als beroep is geen sprint, het is een marathon. Je moet je langetermijnplanning in tact laten. Je moet je bovenal realiseren dat het tijd kost om geweldige nummers te maken en dat het nog meer tijd kost om fans voor je te winnen.

Na die succesvolle plaat besloten jullie om een live album uit te brengen. Hoe zijn jullie tot de setlist gekomen? Uptempo favorieten als bijvoorbeeld “Baby, We Were Young”, “Can You Feel It” en “Honey You” hebben het niet gered?
Dat was echt heel moeilijk. We wilden een album uitbrengen met ongeveer 7 of 8 nummers en daardoor kon het niet anders dan dat favoriete nummers zouden sneuvelen. We zijn wel van plan om vaker een live album uit te brengen, maar dan weer met totaal verschillende nummers. De reactie op de plaat is tot dusverre in ieder geval positief.

Dirty Guv'nahsJullie worden volop geroemd om jullie energieke live performance en in Amerika krijgen jullie met elke show een grotere fan schare. Wat is de volgende stap? Bands zoals The Delta Saints doen het goed in Europa, is dat ook een doel voor jullie?
Bedankt voor het compliment! We willen heel, héél graag naar Europa komen, wellicht in 2014. Het zal ook echt van de logistiek afhangen, veel bandleden hebben een vrouw en gezin en dat brengt ook verantwoordelijkheden met zich mee. Maar we hopen écht dat het er van gaat komen. The Delta Saints zijn trouwens gewèldig, we spelen graag met ze, ze zijn één van onze favoriete bands.

Wat kunnen we hierna van jullie verwachten, zijn jullie al bezig met een nieuw album?
Ja, we willen ergens in 2014 een nieuwe plaat uitbrengen. We zijn nu bezig met het schrijven en opnemen van demo’s. Dit keer willen we het hele album opnemen in Knoxville. Ik denk dat het de plaat wordt met meeste soul tot nu toe, we gaan terug naar onze roots.

Tin Men – Avocado Woo Woo

tin men

New Orleans  is hot, mede dankzij de populariteit van de HBO-dramaserie Treme, over het leven in New Orleans na orkaan Katrina. In de serie wordt uitgebreid aandacht geschonken aan de unieke music scene in de stad. Eén van de exponenten hiervan zijn de Tin Men. Ze noemen zich `s werelds beste (en waarschijnlijk enige) gitaar-washboard-sousaphone trio en deze unieke combinatie wordt gevormd door Alex McMurray, Washboard Chaz en Matt Perrine.

Alex McMurray is geen onbekende, hij was vorig jaar in Nederland om zijn solo album “I Will Never Be Alone In This Land” te promoten en liet tijdens zijn optredens al horen te beschikken over nummers met bijzondere teksten, spitsvondige invalshoeken en puik gitaarwerk. Die toon wordt op het nieuwe album van de Tin Men, getiteld “Avocado Woo Woo”, doorgezet. McMurray neemt het leeuwendeel van de zang op zich en is duidelijk op zijn gemak bij zijn muzikale makkers, want het plezier spat van de plaat af. De plaat ontstijgt elk genre en zorgt voor een eigen mix van soul, jazz, R&B en Motown. De sousaphone van Perrine zorgt voor de grondlaag in elk nummer, het washboard van Washboard Chaz zorgt voor de vrolijke vibe en de gitaar van McMurray maakt het geheel af.

tin men coverEn alhoewel er geen zwak moment op te plaat te vinden is zijn er uiteraard wel een paar nummers die er extra uit springen. “I Got A Guy” zorgt voor een grote glimlach en “Swerve” laat je stiekem zachtjes dansen als niemand kijkt.  “Why Don’t You Haul Off And Love Me”, gezongen door Chaz, verdient ook nog de aandacht vanwege het hoge meezinggehalte, een gevaar dat overigens wel bij meer nummers op de loer ligt.

Stadsgenoten Meschiya Lake & The Little Big Horns  hebben de afgelopen twee jaar Nederland kennis laten maken met muziek uit New Orléans. Na het horen van deze plaat is het te hopen dat de Tin Men binnenkort dezelfde reisbestemming hebben, succes en plezier gegarandeerd.