Interview met Shawn Mayer: “De onbevangenheid van Nederlandse publiek raakt me.”

Singer-songwriter Shawn Mayer (Nashville, USA) vergaarde bekendheid met haar deelname aan “Nashville Star”, de Amerikaanse country-variant van “Idols”. Daarna volgde ze haar eigen pad en dat leidde haar in januari van dit jaar naar Nederland. Volgende week is ze opnieuw op veel plekken in Nederland te zien. We spraken met haar over haar belevenissen van de afgelopen jaren, haar nieuwe EP en hoe spelen in Europa haar heeft veranderd. UPDATE: de tour van Shawn Mayer is gecancelled. Shawn heeft een pittige nierbekkenontsteking opgelopen en moet de komende dagen in het ziekenhuis verblijven om behandeld te worden en verder aan te sterken. 

Opgegroeid in een klein dorpje in Iowa, nu woonachtig in het muzikale Nashville, kan het contrast groter?
Inderdaad, het is een groot contrast. Ik woonde in een dorpje met 42 inwoners en nul muzikale invloeden en nu woon ik in Nashville, omring door muziek, de hé-le dag door, het voelt als een warm bad.

Wanneer verruilde je je oude leven voor een muzikaal bestaan in Nashville?
Ik ben nu 26, tussen mijn 15e en 20e heb ik alleen maar gespeeld, op elke plek die me wilde hebben, net zolang tot ik voldoende geld had om naar Nashville te gaan. Daar wilde ik heen, ik wist dat ik daar een bestaan kon opbouwen, veel kon spelen. En daarbij wist ik dat ik daar wel uitgedaagd zou worden om beter te worden, van spelen met andere muzikanten groei je. Dat miste ik in Iowa en het was al snel duidelijk, ik moést daarheen.

En voor je het wist belandde je in een auditie voor “Nashville Star”?
Ja, dat was echt niet de bedoeling. Ik werd er min of meer ingeluisd door een vriend die auditie ging doen. Uiteindelijk bleek dat ik ook ingeschreven was en kon ik er op dat moment niet meer onderuit. Ik ging er blanco in, speelde mijn eigen nummer “Not Looking Back”, en ging door in het programma. Ik haalde finale, won niet, maar dat was niet erg. Zo`n realityshow is moeilijk, zeker als het zo groot is. Elk detail wordt onder een vergrootglas gelegd, er zijn verwachtingen en je kan nooit helemaal je eigen ding doen. En dat ik wilde ik wel, dat zorgde voor botsingen her en der. Ik heb er geen spijt van, want ik ben er wel sterker door geworden.

“Nashville Star” was een programma met countrymuziek, maar die richting heb je wel een beetje verlaten. Hoe zou je jezelf nu willen omschrijven?
De beste omschrijving is timeless rock ‘n roll. Ik bedoel, ik voel me een singer-songwriter in die zin dat ik hou van het creëren van een goed nummer, de intimiteit van het solo optreden, maar ik voel me er net zo prettig bij om die nummers in een rock-setting te spelen met een geweldige band achter me. De kracht zit in de liedjes, niet per sé  in hoe ze uitgevoerd worden. Dat geldt ook voor covers, ook nummers van anderen kun je zelf met een grote intensiteit spelen als je het nummer echt voélt.

Je speelt veelvuldig in Nashville en omgeving en kwam in januari voor het eerst naar Nederland. Hoe was dat?
Om te beginnen is het geweldig dat mensen echt luisteren naar eigen materiaal. In Nashville zie je vaak dat mensen veel covers willen horen, onbekend maakt onbemind. Mensen hier zijn onbevangener, kunnen genieten van een goede cover, maar zijn minstens zo geïnteresseerd in eigen materiaal en de verhalen achter de liedjes. Dat was in het begin wel even gek, maar ik geniet er enorm van. Geloof me, ik ben zo blij om nu alweer terug te komen naar Nederland, het voelt geweldig.

En in september verschijnt ook een nieuwe EP èn je werkt aan een nieuw album.
Ja, de EP is vers van de pers! De nummers zijn in augustus opgenomen en gemixt. Ik ga ze speciaal uitbrengen voor deze tour. Ik ben bezig aan mijn eerste full-length album, met die rock `n roll-invloeden waar ik het eerder over had. Het voelt goed om ook deze kant van mezelf te laten zien. In de loop van september moet de EP online te verkrijgen zijn, nu alleen nog een titel verzinnen! (lacht)

Wat kunnen mensen verwachten van je optredens in Nederland?
Hopelijk een mooie en leuke avond met verhalen en veel muziek. Een paar onverwachts covers, een goede sfeer.  Ik hou erg van de interactie met het publiek, ik zing en vertel dan wel, maar het voelt altijd alsof ik het samen doe met het publiek. Maar bovenal wil ik mensen kunnen raken met mijn muziek, wellicht dat mensen situaties herkennen, een gevoel krijgen bij wat ik zing. De onbevangenheid van het publiek in Nederland raakt me steeds, dus dat wil ik terug kunnen geven, elke keer weer.

 

Broeder Dieleman tekent bij Snowstar Records

broeder dieleman

Nederland heeft al voorzichtig kennis kunnen maken met de Zeeuwstalige folk van broeder Dieleman; kleinzoon van Jan Bakker, laatste smid van Spui. Al jaren verheugde hij huiskamers en podia in Zeeland met liedjes vol zonde en zaligheid, met op de achtergrond altijd het Zeeuwse landschap, bezongen als een oord vol mystiek. Dit leidde het afgelopen jaar tot een eigenzinnig album dat Dieleman’s lokale verhalen tot ver buiten de Zeeuwse grenzen bracht. 

Utrechts indielabel Snowstar Records (o.a. I am Oak, Kim Janssen) brengt nu zowel broeder Dieleman’s debuutalbum ‘Alles is ijdelheid’ als zijn nieuwe EP ‘Klein Zieltje’ uit. “Snowstar Records is een label dat runt op liefde voor muziek en gemeenschapszin. Daar hou ik van” verklaart Dieleman.

Op de EP, die 12 oktober op vinyl uitkomt, diept broeder Dieleman zijn Zeeuwse roots verder uit. Op de ene kant interpreteert hij twee mondeling overgeleverde liederen die in de jaren 60 voor het radioprogramma ‘Onder de Groene Linde’ zijn opgenomen in Zeeuws Vlaanderen. Op de andere kant staat o.a. het lied ‘Land van Verandering’, afkomstig van de soundtrack die broeder Dieleman samen met Pim van de Werken schreef voor de gelijknamige documentaire over West Zeeuws-Vlaanderen en zijn inwoners. De film gaat in september in premiere op het Film By The Sea Filmfestival in Vlissingen en werd door Kimmofilms gemaakt in opdracht van het Zeeuws Museum.

Het album ‘Alles is ijdelheid’ verschijnt op 19 september, met als toegift twee nieuwe bonustracks.

Pers over ‘Alles is ijdelheid’:
“Een van de opmerkelijkste platen die er de afgelopen jaren in Nederland zijn gemaakt” – Vrij Nederland
“Een klein mirakel” – NU.nl
“Een bijzonder talent” – Parool
“balsem voor de ziel” – Nederlands Dagblad

Download picture I am Oak by PEPE fotografia Ter promotie van beide releases zal broeder Dieleman de komende maanden vele podia aandoen:
06 t/m 08-09 Into The Great Wide Open, Vlieland
19-09 Paradiso, Amsterdam
21-09 Zaal onder de Toren, Wissenkerke
24-09 Rotown, Rotterdam
12-10 st. Janskerk, Utrecht
16-10 Merleyn, Nijmegen
24-10 De NWE Vorst, Tilburg
23-11 Explore the North, Leeuwarden
21-12 t Beest, Goes
22-12 Ekko, Utrecht

Beluister nieuw lied ‘Dankt Dankt’ hier: http://www.youtube.com/watch?v=DqTc4MpeIbY

Voor meer informatie:
http://www.snowstar.nl
http://www.broederdieleman.com

“Ramble on”: Intieme concertreeks in Utrecht en Nijmegen

Singer-songwriter Eric Devries organiseert al geruime tijd “Ramble on”-avonden: intieme luisterconcerten met binnen- en buitenlandse artiesten. Begin september trapt hij in Utrecht af voor het nieuwe seizoen. We spraken uitgebreid met hem over deze sessies in Utrecht en Nijmegen.
Eric de Vries

Veel mensen zullen je kennen als singer-songwriter, maar niet zozeer als concertorganisator. Hoe is dit ontstaan?
Het was eigenlijk omdat ik op veel plaatsen in het land optrad voor luisterend publiek. Ik kwam allerlei voorbeelden tegen van particulier initiatief. Op de gekste en mooiste plekken waar mensen zelf iets op poten zetten om muziek van een podium te voorzien. Muziek die nergens anders aan bod kwam, althans zelden nog op de radio bijvoorbeeld. Muziek waarbij vooral ook de tekst belangrijk is. Een pure vorm van verhalen vertellen. In Nijmegen was dat er niet op die manier. Uiteindelijk besloot ik zelf mijn nek uit te steken omdat ik er immers uitgesproken ideeën over had. Het zaaltje van café Trianon leek mij bijzonder geschikt. Men zit als het ware dicht op de huid van de artiest. Ik heb de stoeltjes voor het publiek daar zelf geïntroduceerd, omdat men zittend toch geneigd is meer te luisteren én minder te praten. Ook richt je zo als vanzelf alle aandacht naar het podium. Aandacht en luisteren. Het lijkt zo simpel maar het is het vaak niet, kan ik je uit praktijk vertellen.

Hoe ziet een Ramble on er precies uit, wat kunnen mensen verwachten?
Ik begin de avond altijd zelf met een korte set. Op die manier kan ik het publiek voorbereiden en een aanloop nemen naar het introduceren van de gast van de avond. Daarmee kan ik ook de toon van de avond zetten. Ik neem het begrip ‘gast’ ook vrij letterlijk. Ik vind het belangrijk om de artiest van de avond met alle egards te ontvangen en aan te kondigen. Dat betekent dat ik het publiek ook verzoek te luisteren en respect te tonen. Iemand die de moeite neemt zijn zielenroerselen bloot te leggen verdient dat ook. Andersom geldt dat de artiest dan ook het publiek iets moet bieden. De gast van de avond speelt ruim een uur lang en ik moedig het vertellen van een verhaal ten zeerste aan. Op die manier kun je bij wijze van spreken een dialoog aangaan met het publiek. Het is eigenlijk een ‘two-way street’. Omdat ik ook zelf speel op zo’n avond vind ik het makkelijker dat van beiden te vragen.   De artiesten die ik boek zijn vaak onbekend en opereren veelal onder de ‘radar’. Geen top veertig of hypes, ik ga voor mensen met een passie. De meesten touren al jaren én over de hele wereld. Verhalen vertellers met hart voor muziek en een passie om deze te delen. Niet noodzakelijk voor een groot publiek maar voor hen die willen luisteren en zich kunnen laten verrassen.

Ramble TrianonWelke Ramble on’s zijn er precies en waar?
De ‘Ramble on Tuesday’ in Café Trianon in Nijmegen is al in het vierde seizoen. De zaal ligt achter een van de mooiste cafés van Nijmegen en is ideaal voor dit soort kleinschalige, luisterrijke concerten. Sinds 2011 ben ik ook in Utrecht begonnen met de ‘Ramble on. Ik noem de locatie niet voor niets ‘the cutest little venue in town’ en dat geldt zeker ook voor de Kargadoor in Utrecht. Het zaaltje bevindt zich in een, voor Utrecht zo kenmerkende, werfkelder aan de Oudegracht. Het is klein maar zeer sfeervol. Het half ronde gewelf heeft bovendien een geweldige akoestiek en het publiek zit net als in Nijmegen dicht op de huid van de artiest.

Je bent dus al vier seizoenen onderweg, wat is je favoriete Ramble on-anekdote?  
Hoeveel ruimte heb je? Te veel om op te noemen. Bob Martin (USA) groeide op in Lowell, Massachussets waar bijvoorbeeld Jack Kerouac ook vandaan komt. Bob vertelt een geweldig verhaal over de enige keer dat hij de grote beroemde schrijver durfde aan te spreken, ik kan de woorden van Kerouac niet herhalen anders verklap ik de clou maar het publiek lag onder de banken. Zo heeft Orit Shimoni (CAN) een prachtig verhaal over haar verblijf in excact dezelfde hotelkamer waar ooit ook Townes van Zandt logeerde. Ze schreef er een prachtig lied over. KC McKanzie (DE) kreeg ooit een ‘necklace made of dead flies’ van een fan nog wel. Die moest ze dus wel omhangen tijdens de show. Alleen doet ze ook een lied waarbij ze zichzelf letterlijk op de borst slaat, bij wijze van alternatief percussie-instrument, waarbij natuurlijk alle dode vliegen weer in het rond vlogen. Zo heeft iedereen wel een uniek verhaal. Je maakt wat mee ‘on the road’ zal ik maar zeggen. En al die verhalen komen twee keer in de maand op een “Ramble’ voorbij. Mooi toch?

Kargadoor Utrecht Als je kijkt naar vorig seizoen, wat waren de meest verrassende avonden en waarom?
Er zijn artiesten die op herhaling komen en verrassen door nieuw repertoire en nieuwe verhalen. Soms geeft het internet onvoldoende weer wat iemand werkelijk in zijn mars heeft. Verrassend vond ik de stem van Shawn Mayer die zong met een power en gemak en overgave die je in Nederland niet vaak tegenkomt. Zo ook vond ik het duo (echtpaar) Barnaby Bright geweldig in de Kargadoor. Fantastische harmoniën, gitaar én een harmonium en twee stemmen in een eigenzinnig folk idioom.  In Nijmegen was het duo Josienne Clarke en Ben Walker voor mij een verrassing. Jong Brits talent met prachtige stem van Josienne en virtuoos gitaarspel van Ben. Jong maar met een vakkundige authoriteit die je doorgaans alleen verwacht bij mensen die al heel wat kilometers hebben gemaakt. Hoewel veel kilometers vaak gelijk staat aan meer diepte hoeft dat dus niet altijd op te gaan.

Wat ons betreft valt ook de prijs van deze avonden erg op, in positieve zin dan.
Inderdaad, in Utrecht kost een kaartje slechts € 5,- en voor de avonden in Nijmegen is het “pay-what-you-want”, daar ga ik aan het einde van de avond met de pet rond.

Waar kunnen mensen terecht als ze meer info willen?
Allereerst op de website. www.rambleontuesday.nl  Ook de op website van de Kargadoor in Utrecht is informatie te vinden. Als het me lukt laat ik ook op mijn eigen website altijd weten wie er waar en wanneer speelt. Men kan zich ook opgeven voor de nieuwsbrief voor zowel Nijmegen als voor Utrecht, er zijn er twee dus.

Als laatste, wanneer begint het seizoen precies en wie kunnen we gedurende de eerste weken bewonderen?
Vrijdag 6 sept Shawn Mayer (USA) – Ramble on, Utrecht
Dinsdag 10 sept: Shawn Mayer (USA) – Ramble on Tuesday, Nijmegen
Vrijdag 20 sept: Paul Batto Jr. (SL) – Ramble on, Utrecht
Zondag 29 sept: Joy Mills Band (USA) – Ramble on Sunday, Nijmegen
Vrijdag 4 okt: Melanie Horsnell (AUS) – Ramble on, Utrecht
Zondag 6 Oktober: tweede ‘Ramble in Oost’ singer songwriter festival, Nijmegen
Dinsdag 8 okt: Melanie Horsnell (AUS) – Ramble on Tuesday, Nijmegen
Vrijdag 18 okt Christa Couture (CAN) – Ramble on: Kargadoor, Utrecht

Interview met The Dirty Guv’nahs: “Het is geen sprint, maar een marathon”

Guvs interview James 2Eind vorige maand plaatsten we een recensie van “Live From Knoxville”, het nieuwe (live)album van de roots-rockers van The Dirty Guv’nahs uit Knoxville, Tennessee. We spraken met zanger James Trimble over het nieuwe album, Kickstarter en uiteraard over Europa.

James, jullie vorige album (“Somewhere Beneath These Southern Skies”, 2012) kwam tot stand na een uitgebreide Kickstarter-campagne. Waarom kozen jullie voor deze opzet?
De muziekindustrie is veranderd, dat weet iedereen. We wilden graag de volledige controle houden over het eindresultaat, maar ook over alle zaken rondom de release. Dus niet alleen de creatieve aspecten, maar ook de zakelijke. Kickstarter bleek perfect te zijn voor zoals de onze.

Was het het succes waar jullie op hoopten?
Ja, de campagne was echt succesvol. We haalden 200% van onze doelstelling en hebben inmiddels fans over de hele wereld, mede dankzij het succes van dat album. Muziek maken als beroep is geen sprint, het is een marathon. Je moet je langetermijnplanning in tact laten. Je moet je bovenal realiseren dat het tijd kost om geweldige nummers te maken en dat het nog meer tijd kost om fans voor je te winnen.

Na die succesvolle plaat besloten jullie om een live album uit te brengen. Hoe zijn jullie tot de setlist gekomen? Uptempo favorieten als bijvoorbeeld “Baby, We Were Young”, “Can You Feel It” en “Honey You” hebben het niet gered?
Dat was echt heel moeilijk. We wilden een album uitbrengen met ongeveer 7 of 8 nummers en daardoor kon het niet anders dan dat favoriete nummers zouden sneuvelen. We zijn wel van plan om vaker een live album uit te brengen, maar dan weer met totaal verschillende nummers. De reactie op de plaat is tot dusverre in ieder geval positief.

Dirty Guv'nahsJullie worden volop geroemd om jullie energieke live performance en in Amerika krijgen jullie met elke show een grotere fan schare. Wat is de volgende stap? Bands zoals The Delta Saints doen het goed in Europa, is dat ook een doel voor jullie?
Bedankt voor het compliment! We willen heel, héél graag naar Europa komen, wellicht in 2014. Het zal ook echt van de logistiek afhangen, veel bandleden hebben een vrouw en gezin en dat brengt ook verantwoordelijkheden met zich mee. Maar we hopen écht dat het er van gaat komen. The Delta Saints zijn trouwens gewèldig, we spelen graag met ze, ze zijn één van onze favoriete bands.

Wat kunnen we hierna van jullie verwachten, zijn jullie al bezig met een nieuw album?
Ja, we willen ergens in 2014 een nieuwe plaat uitbrengen. We zijn nu bezig met het schrijven en opnemen van demo’s. Dit keer willen we het hele album opnemen in Knoxville. Ik denk dat het de plaat wordt met meeste soul tot nu toe, we gaan terug naar onze roots.

Tin Men – Avocado Woo Woo

tin men

New Orleans  is hot, mede dankzij de populariteit van de HBO-dramaserie Treme, over het leven in New Orleans na orkaan Katrina. In de serie wordt uitgebreid aandacht geschonken aan de unieke music scene in de stad. Eén van de exponenten hiervan zijn de Tin Men. Ze noemen zich `s werelds beste (en waarschijnlijk enige) gitaar-washboard-sousaphone trio en deze unieke combinatie wordt gevormd door Alex McMurray, Washboard Chaz en Matt Perrine.

Alex McMurray is geen onbekende, hij was vorig jaar in Nederland om zijn solo album “I Will Never Be Alone In This Land” te promoten en liet tijdens zijn optredens al horen te beschikken over nummers met bijzondere teksten, spitsvondige invalshoeken en puik gitaarwerk. Die toon wordt op het nieuwe album van de Tin Men, getiteld “Avocado Woo Woo”, doorgezet. McMurray neemt het leeuwendeel van de zang op zich en is duidelijk op zijn gemak bij zijn muzikale makkers, want het plezier spat van de plaat af. De plaat ontstijgt elk genre en zorgt voor een eigen mix van soul, jazz, R&B en Motown. De sousaphone van Perrine zorgt voor de grondlaag in elk nummer, het washboard van Washboard Chaz zorgt voor de vrolijke vibe en de gitaar van McMurray maakt het geheel af.

tin men coverEn alhoewel er geen zwak moment op te plaat te vinden is zijn er uiteraard wel een paar nummers die er extra uit springen. “I Got A Guy” zorgt voor een grote glimlach en “Swerve” laat je stiekem zachtjes dansen als niemand kijkt.  “Why Don’t You Haul Off And Love Me”, gezongen door Chaz, verdient ook nog de aandacht vanwege het hoge meezinggehalte, een gevaar dat overigens wel bij meer nummers op de loer ligt.

Stadsgenoten Meschiya Lake & The Little Big Horns  hebben de afgelopen twee jaar Nederland kennis laten maken met muziek uit New Orléans. Na het horen van deze plaat is het te hopen dat de Tin Men binnenkort dezelfde reisbestemming hebben, succes en plezier gegarandeerd.

The Dirty Guv’nahs – Live From Knoxville

Guvs 1

In de zuidelijke staten van de Verenigde Staten zijn ze een goed bewaard geheim: The Dirty Guv’nahs. Door hun onvervalste roots rock en energieke live shows kan deze band uit Knoxville, Tennessee rekenen op een grote schare fans. Ze brachten inmiddels drie studioalbums uit, waarvan “Youth Is In Our Blood” en het recente “Somewhere Beneath These Southern Skies” verplichte kost zijn voor liefhebbers van frisse en moderne roots rock met een ouderwets en authentiek randje.

Eerder deze maand voegde de band een nieuw album toe aan hun rap groeiende discografie; het live album met de veelzeggende titel “Live From Knoxville”, opgenomen op 31 december 2012.  Het eerste album wordt in de tracklist genegeerd, waardoor sterke tracks van de eerder genoemde albums overblijven. Hierop mis ik overigens wel signature songs als “Baby We Were Young”, de opener van het tweede album, met misschien wel één van de beste videoclips aller tijden. (Ik zou zeggen, zoek hem vooral op op YouTube.) Door het ontbreken van dit soort nummers is er iets minder pit te horen op het album dan je zou verwachten van deze band en ontbreekt soms de èchte energie. Daarnaast is de schijf met slechts 8 tracks erg aan de korte kant voor een live album.Guvs coverLos van deze minpunten is het nog steeds een plaat die uitermate geschikt is voor een zomerse soundtrack. Er valt genoeg te genieten, van de upbeat opener “Good Luck Charm” tot het heupwiegende ritme van “Blue Rose Stroll” en van het romantische “Fairlane” tot de briljante lange intro op “It’s Dangerous”. De bandleden krijgen vaak de kans om te stralen en ook zanger James Trimble laat horen live zijn mannetje te staan. Muzikaal lijkt het misschien allemaal niet zo vernieuwend, maar de Guv’nahs maken duidelijk dat dat ook niet hoeft, het gaat om het plezier in wat je doet en dat is wat mij betreft een prima zomerse boodschap.

The Head and the Heart komen met nieuw album: Let’s Be Still

The Head And The Heart - Let's Be StillNa ruim twee jaar is het eindelijk zo ver, The Head and The Heart komen met een nieuw album. Hun vorige zelfgetitelde album kwam uit in 2011, en het werd dan ook echt tijd voor een nieuw album.

15 oktober aanstaande komt het nieuwe album, getiteld “Let’s Be Still” uit. Naast de albumcover is er helaas nog niet veel bekend. Dus daarvan houden we je nog op de hoogte! Hieronder wel een nummer van hun vorige album, en tevens een van mijn favoriete nummers van dat album.

Toad The Wet Sprocket – New Constellation

Toad band

Het is een bekend cliché. Een grote band die na 15 jaar succes uit elkaar valt door creatieve meningsverschillen, af en toe nog samen optreedt, na jaren een CD uitbrengt met nieuwe opnames van ouder materiaal, het gezamenlijke plezier hervindt en daarna besluit een èchte nieuwe plaat te maken. Dat een dergelijk cliché wel tot een prachtig resultaat kan leiden wordt bewezen door de alt.rockers van Toad The Wet Sprocket.

Bassist Dean Dinning, drummer Randy Guss, gitarist Todd Nichols en zanger en frontman Glen Phillips gingen eind jaren `90 ieder hun eigen weg na jarenlang succes met bekende singles als “Walk On The Ocean” en  “Something’s Always Wrong”.

Ze waren een vaste waarde op de college-radio in de USA en speelden jarenlang voor grote uitverkochte zalen. Nadat de band uit elkaar viel bleef Phillips’ uitermate productief met diverse solo-albums en projecten met andere muzikanten. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en na diverse tournees met de band bleek iedereen uiteindelijk enthousiast genoeg om samen een nieuwe plaat af te leveren. Door middel van een Kickstarter-campagne werd in 1 dag het benodigde bedrag opgehaald om de plaat te promoten en de campagne, die nog steeds loopt, is een groot succes. De nieuwe plaat, “New Constellation”, is reeds verspreid onder de backers, en zal in september beschikbaar zijn voor het grote publiek.

Toad coverHet album begint met de eerste single “New Constellation” en laat direct  horen dat de band het vertrouwde geluid uit het verleden heeft behouden, maar niet in dat verleden is blijven hangen. De sterke en heldere vocals van Phillips, de duidelijke gitaren van Nichols en de drijvende kracht van drum & bass zijn perfect in balans. Na de sterke opener valt gelijk de tweede track op, “California Wasted”, misschien samen met “Is There Anyone Out There” wel het best te omschrijven als vintage-Toad;  pop/rock-klassiekers in optima forma. Herkenbaar zijn ook de teksten van Phillips die met gemak wisselt van beschrijvend naar beschouwend met als hoogtepunt het refrein van “The Moment”:

” For every path you follow there’s another left behind
  Every door you don’t kick open there’s a million more to try
  And for everything you’ve taught me, here’s the one I’ve learned the best
  There is nothing but the moment, don’t you waste it on regret”

Traditiegetrouw neemt gitarist Nichols ook de zang van 1 nummer voor zijn rekening (“Life Is Beautiful”). “I Bet On You” daarentegen is een herbewerking van een nummer van Lapdog (een project van een aantal Toad-leden na de break-up van Toad) en is door Phillips en Nichols van een nieuwe tekst voorzien. Afsluiter “Enough” is ook een bekend nummer voor fans van Phillips’ solo-albums, maar ook deze versie is gewijzigd en sterker geworden.

Terwijl al deze voorkennis niet per sé nodig is, zijn deze linkjes naar het verleden een mooi extraatje voor de oude fans. Voor hen is “New Constellation” een herkenbare plaat geworden met fris nieuw materiaal. Voor mensen die de band nooit eerder ontdekt hebben is het een perfecte introductie en een mooie brug naar hun oudere werk.

De nieuwe plaat is nu al te verkrijgen door deel te nemen aan de Kickstarter-campagne, deze is nog enkele dagen open via deze link:  http://www.kickstarter.com/projects/toadthewetsprocket/new-studio-album-from-toad-the-wet-sprocket?ref=recently_launched

‘Positiviteit is het sleutelwoord voor The Boxer Rebellion’

interview the boxer rebellion

Ze verzorgden het voorprogramma van onder andere Lenny Krevitz, Gary Numan en Editors, speelden op het legendarische Glastonbury festival en bestaan inmiddels al meer dan 12 jaar. The Boxer Rebellion. Een band bestaande uit vier nuchtere mannen die vooral niet mee willen doen aan de commerciele muziekwereld, maar lekker de muziek uitbrengen die ze zelf het tofst vinden. Hun vierde studio album ‘Promises’ kwam in mei 2013 uit. Ik sprak met ze over het nieuwe album, de voor- en nadelen van het muzikanten leven en hoe sommige fans wel heel ver gaan om hun liefde te uiten voor de band. 

Ondanks het vroege tijdstip (ik sprak de mannen om 10.00 uur in de ochtend) zijn de heren goed gemutst. Gitarist Todd Howe vertelt dat hij zelfs om vijf uur al wakker was en toen maar een rondje is gaan hardlopen door Amsterdam. ‘Ik zie er misschien wel uit als een dikke rocker, maar ik probeer af en toe wel sportief te doen. Voor mijn buik werkt het echter nog niet zo, maar we blijven positief haha’ vertelt hij. Positief is ook het woord waarmee de heren hun nieuwe album omschrijven. Zanger Nathan Nicholson: ‘ Ik omschrijf het album het liefst als really fucking good. Maar als ik het netter zeg dan komt vooral het woord positief bij me naar boven. Dat is ook het grote verschil met het vorige album. ‘Promises straalt positiviteit uit, terwijl ‘The Cold Still’ een wat meer sobere sfeer om zich heen had hangen.’ Bassist Adam Harrison voegt toe: ‘ Het was voor ons bij een aantal nummers wel moeilijk om ze echt positief te laten klinken. Van het nummer ‘Fragile’ bijvoorbeeld wilden we echt een soort dance nummer maken. Dat hadden we nog nooit eerder gedaan, dus dat was lastig en ook flink wennen.’ Het album is geproduceerd door Billy Bush, die eerder al werkte met onder andere Foster the People, Snow Patrol en onze eigen Ilse de Lange. ‘Onze grootste bron van inspiratie voor het schrijven van dit album was liefde en relaties. Dit is een algemeen thema waar veel over te zeggen valt. Billy heeft ons geholpen om dit algemene thema toch te laten klinken zoals wij het in gedachten hadden.’ Aldus Nathan. Het nummer ‘Diamonds’ is bij de band het favoriete nummer van het nieuwe album. Todd vertelt: ‘Ik denk dat Diamonds het beste nummer is wat we ooit hebben geschreven. Het zal onze huidige fans zeer aanspreken. Maar ik denk dat het ook een nieuw publiek aan zal spreken. Mensen die ons nog niet kennen en via Diamonds geinteresseerd raken in ons andere werk.’

Om het nieuwe album aan de hele wereld te laten horen zal de band de komende maanden onder andere touren door de UK , Denemarken, Polen en Duitsland. Ze zullen drie shows geven in Nederland, waarvan de eerste 13 september in Paradiso plaats zal vinden. Wat kan het Nederlandse publiek verwachten van de shows? Adam: ‘We hebben inmiddels vier albums uit. Tijdens de shows zullen we oud werk spelen, maar uiteraard ook veel van het nieuwe album. Het verschil met eerdere shows zal zijn dat we het groter aan gaan pakken. We willen er echt een feest van maken en we hopen het publiek te zien dansen.’ Todd voegt hier aan toe: ‘Ik ga proberen meer te lachen, misschien helpt dat ook al een stuk haha. Nee, we willen er echt een feest van maken. Tijdens een optreden kan het best emotioneel worden en je persoonlijk raken als het publiek mee doet of juist duidelijk laat merken dat ze het niks vinden.’ Zanger Nathan verteld verder over het touren: ‘Wij zijn ontzettend blij dat we al zo lang kunnen leven van onze muziek. We kennen elkaar nu 12 jaar. Af en toe hebben we ruzie, je zit immers constant op elkaars lip, en zijn we doodmoe van al het reizen maar uiteindelijk beseffen we ons goed dat we bevoorrecht zijn om zo te kunnen leven.’ Tijdens het touren krijgt de band te maken met veel verschillende soorten publiek en fans. Op de vraagt wat het meest bizarre is wat een fan ooit voor ze heeft gedaan antwoord Nathan: ‘Wat ik altijd nogal heftig vind zijn de tatoeages die fans nemen. Er kwam laatst een jongen naar ons toe die het blad dat voorop de hoes van ‘The Cold Still’ staat onwijs groot op zijn rug had laten zetten. Maar echt van boven naar beneden, heel bizar. Todd voegt hieraan toe: ‘Dat was apart inderdaad. Maar het engste was een jongen die in heeft gebroken bij een venue om zijn excuses aan te komen bieden voor de vorige keer dat hij in had gebroken bij onze soundcheck. Dat vond ik nogal scheef en daardoor vrij creepy.’ Maar over het algemeen heeft de band een hele goede band met hun fans. Adam: ‘We vinden een goede relatie met onze fans heel belangrijk. We proberen daarom altijd om na een show nog even de zaal in te gaan om ze te ontmoeten en een praatje te maken. Zo kom je er ook achter wat fans verwachten van ons als band en de muziek.’ Nathan: ‘ Absoluut. Ik heb zelfs mijn vrouw ontmoet via de band. Eigenlijk is ze longterm groupie haha. Oh ik krijg echt ruzie als ze hoort dat ik dit over haar zeg.’

13 september speelt The Boxer Rebellion in Paradiso, Amsterdam. 14 september staan ze op het festival Breda Barst en 15 september staan ze met een eigen show in Doornroosje, Nijmegen.

Nieuwe single & clip voor Mister and Mississippi

Mister and Mississppi is een Nederlandse band die wij op de voet volgen. Erg fijne muziek, en hard op weg om Nederland te veroveren. Onlangs zetten ze een nieuwe clip live, van hun nieuwe single “Follow The Sun”. Een nummer die al eerder verscheen op hun debuutalbum.

Een leuke clip, voor een fijne plaat! Enjoy

The Boxer Rebellion in Club Ziggo: een grootse band op een intiem podium

Ron Koffeman

Ron Koffeman

Om de twee weken kun je in Club Ziggo, onderdeel van de Ziggo Dome, genieten van opkomende maar ook bekende bandjes. De sessies vallen onder de naam ‘Club Ziggo Live!’ en biedt mensen de mogelijkheid om in een intieme setting te kunnen luisteren naar live muziek. De sessies zijn gratis te bezoeken, je moet echter wel gastenlijst plekken aanvragen om erbij te kunnen zijn.

Afgelopen woensdag stond er een hele mooie naam in Club Ziggo, niemand minder dan de mannen van The Boxer Rebellion! De Engelsen kwamen vorige maand met een nieuw album, ‘Promises’, dat wat mij betreft het succes van ‘The Cold Still’ nu al doet overstijgen. Vorige week zaterdag traden ze op in Hyde Park bij ‘Britisch Summer Time’, samen met bands als The Rolling Stones, The Vaccines, The Temper Trap en Palma Violets.

the boxer rebellion ziggo liveDe opkomst in Club Ziggo is bijzonder goed, iedereen probeert een plekje zo dicht mogelijk bij het kleine podium te bemachtigen. The Boxer Rebellion wordt aangekondigd door niemand minder dan Stacey Rookhuizen. De vier mannen spelen veel nieuw materiaal waarbij de grote single ‘Diamonds’ niet ontbreekt. Het publiek wordt met het nummer losser en danst maar wat graag mee op de muziek van de zwetende heren op het podium. Zanger Nathan Nicholson weet de perfecte balans te vinden tussen zijn intieme zang en de harde gitaren en drums, zijn stemgeluid wordt tijdens de set daarom dan ook nooit overstemt. Naast nummers van ‘Promises’ spelen ze ook ‘No Harm’ en ‘Locked In The Basement’ van het album ‘The Cold Still’.

Helaas zijn Ziggo Live sessies maar 45 minuten en wordt hierin ook geen uitzondering gemaakt voor The Boxer Rebellion. Er is overduidelijke teleurstelling bij het publiek. Gelukkig is er wel een spetterende toegift die bestaat uit ‘Step Out Of The Car’ en ‘Evacuate’.

The Boxer Rebellion staat op vrijdag 13 september in Paradiso, op 14 september zijn ze te bewonderen op ‘Breda Barst’ en verlaten ons land na een show op 15 september in Doornroosje.

Psssst.. Binnenkort lees je op Musicspotter een interview met The Boxer Rebellion!

Nieuwe bevestigingen voor Crossing Border

Crossing Border

Eind mei werden de eerste (grote!) namen bekend gemaakt voor Crossing Border in november. Onder andere Glen Hansard, Phosphorescent en Radical Face maken deel uit van de line-up.

Vandaag maakten de organisatoren van het festival in Den Haag nieuwe namen bekend: These New Puritans, Warpaint, Ghostpoet, Brazos,Deathfix, Andrew Solomon, DBC Pierre, Les Murray, Nathan Filer, Emma Jane Unsworth, Mirjam Rotenstreich, Iris Brunia,Mustafa Stitou, Erik Lindner en Daphne Huisden zullen optreden tijdens Crossing Border 2013.

Wij kijken alvast uit naar deze 21ste editie van het festival!

Crossing Border
Datum: 14 t/m 16 november 2013
Entree: dagkaarten kosten €40,00 en een passe-partout kost €70,00
Meer informatie vind je op: http://www.denhaag.crossingborder.nl/


Teaser #1 van het nieuwe album van Channah – Safe and Sound

Channah heeft de eerste teaser van het nieuwe album live gezet. En ondanks dat het maar een half minuutje is, klinkt ‘t toch erg fijn!

Nieuwe namen London Calling bekend

london calling

Nieuwe namen London Calling: The Dodos, Wolf Alice, Mac DeMarco en Porcelain Raft

 8 JULI 2013 - Vier mooie nieuwe namen voor London Calling op 1 & 2 november zijn vandaag bekend gemaakt: The Dodos, Wolf Alice, Mac DeMarco en Porcelain Raft. Eerder werden Findlay, London Grammar en Ruen Brothers al bevestigd. De voorverkoop van passe-partouts én dagkaarten voor het tweedaagse festival in Paradiso is inmiddels gestart.

Mac DeMarco maakt ‘slackernachtclubgitaarpop’,oftewel: nonchalante lo-fi poprock die doet denken aan Bowie, Pavement en Jonathan Richman. Eigenwijze, naïeve popsongs over liefde, ouder worden en verlies, ten gehore gebracht met overtuiging en een prettige speelsheid. Het debuutalbum ‘2’ van Mac DeMarco verscheen aan het eind van vorig jaar op het label Captured Tracks, verantwoordelijk voor releases van Wild Nothing en The Soft Moon.

Meric Long and Logan Kroeber vertegenwoordigen samen het uitgestorven vogelras The Dodos. Dit indierockduo uit San Fransisco speelt prachtige psychedelische folkmuziek. De percussie klinkt als onweer en ratelslangen en vloeit samen met de akoestische gitaar en zwevende zang. Het nieuwe album ‘Carrier’ komt binnenkort uit.

Na carrières als klezmermuzikant in Berlijn en Broadway-pianist in New York, stortte de van oorsprong Italiaanse Mauro Remiddi zich midden in Brooklyn als Porcelain Raft op toegankelijke, dromerige elektropop. Voor dreampopbegrippen net wat steviger beats, weids galmende elektronica-tapijten en lekker lijzige zang maken de muziek van Porcelain Raft verraderlijk mooi.

Ellie Rowsell (zang en gitaar) en Joff (gitarist) begonnen Wolf Alice als folkband, maar toen er een iets te enthousiaste percussiesectie aanschoof veranderde hun geluid langzamerhand naar uitbundige en energieke indierock, waarbij soms het gas ook weer flink wordt teruggenomen. Wolf Alice heeft namelijk de perfecte balans gevonden tussen ruig gitaargeweld en intelligente, minimaal ingevulde muziekstukken. Ergens tussen het fluisterwerk van Mazzy Star en de lo-fi klanken van Pavement en The Fall in.

London Calling
Datum: vrijdag 1 en zaterdag 2 november
Entree: Dagkaarten €20,00 excl. lidm. en Passe-partout €35,00 excl. lidm.
Informatie: www.londoncalling.nl en www.paradiso.nl

Atoms for Peace – A.M.O.K.

Atoms for Peace - AMOKDe kenmerkende zwartwit grafiek van de hoes roept onmiddelijk herinneringen op aan het ‘Eraser’ soloproject van Thom Yorke. Met Atoms for Peace gooit de frontman van Radiohead het echter toch over een andere boeg. AMOK kwam tot stand door intensieve samenwerking met producer Nigel Godrich, die al sinds ‘the Bends’ verbonden is aan Yorke en Radiohead. Het verhaal wil dat de twee elkaar op afstand bestookten met hun respectievelijke muzikale hersenspinsels. In een later stadium werden bassist Flea (Red Hot Chili Peppers), David Byrne’s percussionist Mauro Refosco en drummer Joey Waronker (Beck/REM) betrokken bij het project.
Het resultaat is een ingenieus album dat als geen ander markeert waar de popmuziek in 2013 is aanbeland. Muziek die maximaal profiteert van alles wat er op electronisch en digitaal gebied mogelijk is, maar daarbij zeer uitdrukkelijk een keuze maakt voor organische, levende geluiden. Zonder uitzondering bestaan alle tracks op AMOK uit zorgvuldig in een strak stramien geplaatste beats, loops en klikjes. Maar die geluiden zelf zijn zo ontzettend goed gekozen, en werkelijk tot in het kleinste detail geperfectioneerd.
Flea bast er onderdoor met een ingehouden groove die we eigenlijk nog niet van hem kenden. Een prachtig tegenwicht voor de ijle sfeer die Yorke met zijn complexe ritmes en fijnzinnige stemgeluid neerzet. Met name in nummers als ‘Dropped’ en ‘Reverse Running’ is het de onweerstaanbare baslijn die je spontaan doet dansen als Thom zelf.
Alles op deze plaat doet hunkeren naar Atoms for Peace in een live-setting. De vermoedelijke transformatie die Yorke eerder al liet zien en horen met The Eraser beloven ook dit nieuwe materiaal vér boven zichzelf uit te tillen. Een verstild ‘Ingenue’, dat Yorke vertolkte bij Jonathan Ross was wat dat betreft een prachtig voorproefje