Atoms for Peace – A.M.O.K.

Atoms for Peace - AMOKDe kenmerkende zwartwit grafiek van de hoes roept onmiddelijk herinneringen op aan het ‘Eraser’ soloproject van Thom Yorke. Met Atoms for Peace gooit de frontman van Radiohead het echter toch over een andere boeg. AMOK kwam tot stand door intensieve samenwerking met producer Nigel Godrich, die al sinds ‘the Bends’ verbonden is aan Yorke en Radiohead. Het verhaal wil dat de twee elkaar op afstand bestookten met hun respectievelijke muzikale hersenspinsels. In een later stadium werden bassist Flea (Red Hot Chili Peppers), David Byrne’s percussionist Mauro Refosco en drummer Joey Waronker (Beck/REM) betrokken bij het project.
Het resultaat is een ingenieus album dat als geen ander markeert waar de popmuziek in 2013 is aanbeland. Muziek die maximaal profiteert van alles wat er op electronisch en digitaal gebied mogelijk is, maar daarbij zeer uitdrukkelijk een keuze maakt voor organische, levende geluiden. Zonder uitzondering bestaan alle tracks op AMOK uit zorgvuldig in een strak stramien geplaatste beats, loops en klikjes. Maar die geluiden zelf zijn zo ontzettend goed gekozen, en werkelijk tot in het kleinste detail geperfectioneerd.
Flea bast er onderdoor met een ingehouden groove die we eigenlijk nog niet van hem kenden. Een prachtig tegenwicht voor de ijle sfeer die Yorke met zijn complexe ritmes en fijnzinnige stemgeluid neerzet. Met name in nummers als ‘Dropped’ en ‘Reverse Running’ is het de onweerstaanbare baslijn die je spontaan doet dansen als Thom zelf.
Alles op deze plaat doet hunkeren naar Atoms for Peace in een live-setting. De vermoedelijke transformatie die Yorke eerder al liet zien en horen met The Eraser beloven ook dit nieuwe materiaal vér boven zichzelf uit te tillen. Een verstild ‘Ingenue’, dat Yorke vertolkte bij Jonathan Ross was wat dat betreft een prachtig voorproefje

De Terugkeer van de Vinyl

vinyl collection

Wanneer je het vraagt aan de Vinyl collector, ook in deze tijd van blu-ray home cinema sets,  krijg je vele mogelijke antwoorden waarom zij nog steeds graag naar deze format luisteren. Een ding dat zeker is, welke reden de verzamelaars ook geven, de populariteit is de laatste jaren flink gestegen.

Hoewel in 2012 de muziekverkoop in Nederland flink is gedaald , alsmede door de opkomst van het streamen,  is het verassend om te zien dat de verkoop van elpees ten opzichte van 2011 met 15% is gestegen.

Veel van de huidige elpee  fans zijn gemiddeld wat ouder dan de ipod-generatie van nu, en hebben vaak hun collectie vanuit het grammofoon tijdperk behouden, maar er is ook een groep die een stuk jonger is en pas later ging luisteren naar deze terugkomende nostalgie.

Degenen die later dan de mid-80’s werden geboren, en opzoek zijn naar oude nummers, zijn hoogstwaarschijnlijk op gegroeid met cassettes, CD’s en, de wat meer recentelijke, mp3. Sommige van deze generatie werden op jonge leeftijd, vaak doordat ouders hun oude collectie afspeelden, geïntroduceerd met dit medium, terwijl anderen het ontdekten via andere wegen, of het nu via vrienden, werk of gewoon puur toeval was.

Record Store DayEen reden van deze flinke stijging is onder andere te danken aan de internationale feestdag: Record Store Day. Deze dag is speciaal gericht omtrent de vinyl, niet alleen worden hier nog exclusieve vinyls verkocht, tevens staat deze dag in het teken van de liefde voor deze nostalgie.

De vinyl verkoop in Nederland gaat in percentage gelijk op met die van Groot-Brittannië, waar in 2012 de verkoop van vinyls 389.000 was.

Ondanks alle ontwikkelingen is niet te zeggen waar de grammofoonspelers en vinyls, waarvan de basis al werd gelegd in de jaren 1870, heen zullen gaan in de toekomst. Technologie veranderd snel,  door bijvoorbeeld draadloze speakers ben je als consument door het gemak geneigd erin mee te gaan. Maar toch, met een verkoop die stijgt en daalt en de opkomst van andere media , die vaak ook makkelijker in gebruik is, is de vinyl er nog steeds en neemt het weer in populariteit toe.

 

Weekendplaat: Chris Kok & Civil Union – Loose Ends


Chris Kok & Civil UnionHet is weer weekend, en dat betekend: Tijd voor een weekendplaat. Deze week is het Chris Kok & Civil Union.

Tot een week geleden had ik nog nooit van Chris Kok & Civil Unions gehoord, totdat ik het album “Loose Ends” in de bus kreeg. Meteen steeg dit album tot mijn meest beluisterde album van afgelopen week, en dan is het ook meer dan logisch dat dit de weekendplaat wordt.

Dit album is april dit jaar uitgekomen, maar is ons helaas ontglipt. Tijd voor wat extra aandacht.

 

Loose Ends is te beluisteren op onder andere Spotify, Rdio en natuurlijk te koop via iTunes. Maar ook hieronder via Bandcamp.

Jeroen Kant – De Lafaard Kapitein (NL)

Jeroen Kant

De muziek van de Brabantse singer-songwriter Jeroen Kant is de afgelopen jaren een goed bewaard geheim. Daar kwam onlangs verandering in met zijn auditie bij “De Beste Singer-songwriter van Nederland”. Of hij die titel aan het einde van de zomer mee naar huis neemt doet niet terzake, want met zijn derde album, “De Lafaard Kapitein”, laat hij duidelijk horen een bijzondere plaats in te nemen in het Nederlandse muzieklandschap.

Op zijn vorige album “Goud Of Op Je Bek Gaan” liet Kant zien waar hij goed in is; heldere Nederlandse teksten zonder opsmuk, soms intimiderend, soms confronterend, maar altijd intrigerend. Doorspekt van humor, alledaagse observeringen, bijzondere uitgangspunten en briljante invalshoeken . Hij gaat op dit nieuwe album door op diezelfde weg, maar dan in een rustige productie onder leiding van Gabriël Peeters en met hulp van Daniel van Huffelen. Het is pure Nederlandse rauwe en ruwe folk met een grote diversiteit. Moordballade, liefdeslied, smartlap, zeemanslied, Kant gaat volleerd door elk genre heen en behoudt tegelijkertijd zijn eigen stijl en bovenal zijn eigenheid. Deze kwaliteiten leverden hem in 2011 ook al de publieksprijs op bij De Grote Prijs Van Nederland in de categorie (hoe kan het anders) singer-songwriter.

De Lafaard Kapitein frontOnbetwiste hoogtepunten op het album zijn “Liza” en “Mijn Mooiste Mijn Liefste Mijn Alles Mijn Bruid”, twee songs met een verhaal met een kop en een staart waar je naar blijft luisteren, ook al weet je uiteindelijk hoe het afloopt. De plaat is uitgebracht op het nieuwe onafhankelijke label Bastaard Platen, opgericht door Kant en Mathijs Leeuwis.

Als deze plaat een maatstaf is voor de kwaliteit van het label, dan zit het de komende jaren wel goed. “De Lafaard Kapitein” zet Jeroen Kant definief op de kaart en is een album waar je niet over moet praten, maar vooral naar moet luisteren.

Jay Nash (USA) – Letters From The Lost

Jay Nash - PictureVoor zijn tiende album greep de Amerikaanse singer-songwriter Jay Nash de gelegenheid aan om het eens anders te doen. Zonder vast omlijnd idee begon hij aan het album dat uiteindelijk “Letters From The Lost” zou worden. Net als op zijn eerdere albums blijf hij dichtbij de hem bekende mix van folk- en Americana-invloeden, maar het schrijfproces ging dit keer anders.

 Jay Nash - CoverTijdens de opnames van zijn nieuwe album liet hij zich leiden door zijn gevoel,
melodieën, ritmes of wat er maar aan inspiratie kwam. Daarna werd de muziek
van tekst voorzien en samengesmeed tot één geheel. Deze aanpak werkt overduidelijk
verfrissend, want de muziek klinkt sferischer dan ooit en is een waardige aanvulling op
zijn reeds omvangrijke oeuvre.
Muzikaal meeslepend (The White Whale”), opbeurend (“Twist My Arm”), melancholisch (“Wander”) en verfrissend (“Sailor”), Jay Nash benut zijn kwaliteiten ten volste en levert een divers en tegelijkertijd evenwichtig album af. Onbetwist hoogtepunt is “I Won’t Let Go”, een nummer dat onmiddelijk doet denken aan het betere werk van Amos Lee.
Het album is met 9 tracks wel aan de korte kant, maar gezien het tempo waarmee hij nieuw materiaal uitbrengt is hem dat vergeven. Nash heeft de afgelopen jaren een trouw publiek opgebouwd in Nederland en ook later dit jaar (september) zal hij weer hier te bewonderen zijn.

In Orbit – It’s Not That Cold If You Dress Well

Dit harmonische kwartet wordt gevormd door Nijmeegse studenten die al een tijdje aan de weg timmeren. Vergezeld door een instrumentarium bestaande uit gitaren, toetsen, viool, percussie en nu zelfs een trompet brengen ze hun debuut EP “It’s Not That Cold If You Dress Well” uit.

a0278226481_10De EP schotelt een vijftal hartverwarmende folkliederen voor die variëren van rustige melodieën tot de percussie die in dialoog met de viool climaxen teweegbrengt waardoor je in de ban van In Orbit raakt. Met deze akoestische liederen nemen ze je bij de hand mee voor een stevige wandeling door de straten, in het bos, eventjes langs het water en dan, een tweetal levenslessen rijker, weer terug. Onderweg kun je je verwonderen om de wereld om je heen terwijl je je gedachten de vrije loop laat.

Al snel had ik een persoonlijke favoriet. We Won’t Drown is de muzikale interpretatie van een arm over je schouders gevolgd door een hese fluistering dat alles wel goed komt. De combinatie van een speelse viool, een fragiele tweede stem en de verrassende inzet van de trompet creëert een gemoedelijke sfeer. Even later volgt de dynamischere kant van de band waar ook meer ruimte aan de percussionist wordt geboden. Animals wordt vrolijk ingezet met een lekker gitaarloopje en een prominent, maar wel aangenaam aanwezige trompet. Mijn minst favoriete track is het laatste nummer van de EP. The World Slows Down begint rustig, maar naarmate het einde vordert wordt de sound haastiger en daarmee sluiten ze het album voor mij iets te weemoedig af. Een smaakdingetje.

380839_388619951220782_110090402_nIn Orbit; een beginnend bandje dus, met een EP zo vers als de dauw de grond raakt in de ochtend. En dat ze beginnend zijn en de EP op eigen kracht hebben opgenomen hoor je dan ook, maar ik hoor tevens de verbroedering, de passie en vooral veel potentie. In slechts een kleine twintig minuten weten ze door lieflijke teksten en sterke instrumentale stukken toch een ode te brengen aan de natuur en het alledaagse dat helemaal niet als een sleur bestempeld dient te worden. Er valt zoveel meer te genieten en te koesteren dan in eerste instantie gedacht wordt; het alledaagse is zo complex niet. Zelfs nu, medio juni met een herfstklimaat, It’s Not That Cold If You Dress Well.

Op 23 juni kun je hun EP bemachtigen op de Dag der Kunsten in Zeist (en natuurlijk genieten van een liveperformance).

Weekendplaat: Paper Aeroplanes – Little Letters

paper-aeroplanesHet is weer weekend. Tijd voor een fijne plaat waarmee je het weekend gegarandeerd goed uitgerust doorkomt. Deze week is Paper Aeroplanes met Little Letters aan de beurt. Al eerder schreven we over Paper Aeroplanes in onze Listen to it: Mei. Een van de beste albums van de afgelopen maand. Maar deze plaat verdiend meer aandacht, en zetten we daarom nogmaals in de spotlight.

Little Letters is te beluisteren op Spotify, Rdio en is natuurlijk te koop bij iTunes en Bol.com. Enjoy & fijn weekend!

Rufus Kain – Live In Laagland

Rufus Kain

Singer-songwriter Rufus Kain (NL) bracht onlangs zijn derde album uit, getiteld ‘Live In Laagland’. Zoals de titel aangeeft betreft het een live-album en dat is op z’n zachtst gezegd risicovol. Kain begeleidt zichzelf op gitaar en mondharmonica en krijgt af en toe hulp van zijn collega’s van het Amsterdam Songwriters Guild. De plaat staat vol muziek in zijn puurste vorm en gelukkig pakt dit goed uit.

De minimale bezetting en sobere begeleiding passen bij de liedjes die de luisteraar voorgeschoteld krijgt. Met schijnbaar gemak gaat Kain door zijn setlist heen en hij weet spitsvondige teksten te combineren met puik gitaarwerk. Grote kwaliteit is dat de teksten in eerste instantie simpel overkomen, maar het niet zijn. Het is dan ook een plaat die met iedere luisterbeurt aan kwaliteit wint en nieuwsgierig maakt naar meer. De vergelijking met Boudewijn de Groot is snel gemaakt, maar of dit terecht is zal de toekomst uitwijzen.

Rufus Kain - CoverEr mag door Kain nog wel aandacht worden geschonken aan zijn introverte stageperformance, iets waardoor de introductie van nummers saai en ongeïnteresseerd overkomt. Waar hij mij met zijn album “Jong Leren” nog niet volledig kon overtuigen is dat met dit live-album meer dan gelukt.

De opener ‘Hou Me Er Niet Aan’ is één van de beste Nederlandstalige nummers die ooit geschreven is. Mannelijke singer-songwriters zijn er genoeg, maar Rufus Kain is een onmiskenbaar talent dat een groter publiek verdient.

 

Nieuwe single Toad The Wet Sprocket (USA)

Toad In de jaren ’90 waren ze één van de grootste pop-rock bands uit de USA: Toad The Wet Sprocket, in Nederland voornamelijk bekend door de hit “Walk On The Ocean”.

Ook deze band viel ten prooi aan het grootste cliché uit de muziekgeschiedenis: creatieve meningsverschillen. Na 5 studio-albums gooiden de heren eind jaren ’90 de handdoek in de ring, maar de tijd heelt gelukkig alle wonden. Singer-songwriter Glen Phillips dook na een succesvolle reunietour de studio in met gitarist Todd Nichols, bassist Dean Dinning en drummer Randy Guss.

Op de site van Rolling Stone is inmiddels de nieuwe single te beluisteren, “New Constellation”. De release van het nieuwe album zal via crowdfunding (Kickstarter) worden gerealiseerd. Dat de fans de band nog niet vergeten zijn bleek door de grote hoeveelheid positieve reacties: in 1 dag werd het doel van $ 50.000,- gehaald.

Ga voor de nieuwe single naar:
http://www.rollingstone.com/music/news/toad-the-wet-sprocket-find-a-new-constellation-song-premiere-20130605.

Data London Calling 2013 #2 bekend

De eerste London Calling editie van 2013 zit er weer op. Het showcasefestival in Paradiso keert terug op vrijdag 1 en zaterdag 2 november 2013. De eerste namen worden spoedig bekend gemaakt.

Het was een geslaagd London Calling weekend met verrassingen, nieuwe ontdekkingen, veel diversiteit en een volle dansvloer tot diep in de nacht. Nagenieten van London Calling kan met video’s, foto’s en verslagen die zijn op www.londoncalling.nl, en natuurlijk bij ons.  Inmiddels zijn de data voor de volgende editie bekend: vrijdag 1 november en zaterdag 2 november.

De passe-partouts van London Calling gaan zaterdag 8 juni in de voorverkoop. Net als de laatste editie zijn de kosten €35,00 excl. lidmaatschap. Zaal open 18:00, aanvang 18:30. Kijk voor alle informatie over London Calling, video’s en nieuws en contactgegevens op www.londoncalling.nl

Volg London Calling ook via de social media:

Twitter: www.twitter.com/londoncallingnl
Instagram: www.instagram.com/londoncallingnl
Facebook: London Calling Festival

 

Weekendplaat: City and Colour – The Hurry and the Harm

City & Colour - The Hurry and the HarmHet is (bijna) weekend. En dat betekend dat het tijd is voor een fijn album. Het deze week uitgekomen album van City and Colour: “The Hurry and the Harm” is een erg fijn album, en je moet ‘m zeker even uitproberen.

Bovendien staat City And Colour 14 juni in de Melkweg, en daar zijn nog kaarten voor te verkrijgen

Deze plaat is zowel op Spotify als Rdio te beluisteren, en natuurlijk te verkrijgen via iTunes. Enjoy!

De progressieve indie rock van The Phoenix Foundation op London Calling

phoenix foundation

In april brachten de Nieuw Zeelandse mannen van The Phoenix Foundation hun vijfde studio album ‘Fandango’ uit. Het album is maar liefst 80 minuten lang maar verveelt geen moment. In thuisland zijn ze dan ook razend populair en staan ze als headliner op menig festival. In Europa beginnen ze nu pas voet aan wal te krijgen. De zes bebaarde mannen stonden op 25 april in de bovenzaal van Paradiso tijdens het London Calling Festival. Voorafgaand aan het festival gaven ze een heerlijke akoestische set op het intieme podium van Concerto.

De mannen van The Phoenix Foundation staan als tweede op het programma in Concerto, de Australische mannen van The Griswolds gaven eerder die middag een verlegen akoestische set weg. Helaas laten de Nieuw Zeelanders op zich wachten omdat ze in de file staan. phoenix foundation 5Wanneer ze echter arriveren zit het tempo er goed in en zitten ze binnen een mum van tijd klaar op het kleine maar intieme podium van Concerto. Een van de mannen is achter de oude houten piano gekropen die op het podium staat. De drummer heeft een creatieve manier gevonden om de aanwezige mensen te laten genieten van zijn kunsten, wegens ruimtegebrek trommelt hij op een zwarte leren koffer. Dat hij naast het drummen ook een aardig deuntje kan fluiten blijkt al snel. De muziek krijgt hierdoor een hele nieuw dimensie waardoor blijkt dat deze band ook prima door kan gaan als akoestische folkband. Er hangt een zeer intieme en fijne sfeer waarbij ook de zang van de twee frontmannen Samuel Flynn Scott en Luke Buda volledig tot zijn recht komt. En zingen kunnen de beide heren zeker. De hoogtepunten zijn zonder twijfel de nummers ‘Supernatural’ en de grote hit van het vorige album, ‘Buffalo’.

phoenix foundation 3Tegen half 2 ‘s nachts ontmoeten we de mannen opnieuw, dit keer in de bovenzaal van Paradiso. Het podium staat dit keer gevuld met het grotere geschut. Zo vullen onder andere een drumstel, bongo’s, synthesizer en gitaren het podium. Wanneer de band het podium bestijgt is de zaal enthousiast. Misschien is het iets te laat voor deze band, zeker gezien de zeer energieke rockbands die we eerder op de avond zagen. Echter weten de mannen van begin tot eind de energie van de zaal op te pakken en in hun voordeel te laten werken. Door het gebruik van een synthesizer en galmende stemeffecten doet de band niet onder voor de andere elektronische indie rock bands. De drummer drumt erop los, de bongo’s worden vol passie bespeeld en Luke gaat los op de gitaar. Het verschil met de akoestische set van de middag is enorm. Waren de mannen daar nog heel timide, zijn ze nu duidelijk in voor een feestje en geven ze een prachtige show weg. De muzikale verschillen zijn pas echt duidelijk te merken wanneer ze opnieuw de nummers ‘Supernatural’ en ‘Buffalo’ spelen. Laatstgenoemde is ook overduidelijk favoriet bij de zaal, die erop los danst. Met het nummer ‘Bitte Bitte’ laten ze zien dat het hoog tijd is dat Nederland deze band gaat ontdekken want dat verdienen de mannen na de opzwepende live versie van dit nummer zonder meer.

Listen To It: albumreleases van mei

Listen To It

In mei was het zonnetje helaas nog altijd ver te zoeken en bleven we maar hopen op de mooie muzikale zomeravonden. Gelukkig zijn de vooruitzichten goed en lijken we eindelijk van de zonnestraaltjes te kunnen gaan genieten in juni. Mei was de maand waarin we een fiks aantal album releases voorgeschoteld kregen van onze grootste favorieten. Ik noem maar even een Daft Punk, The National, Laura Marling en een Vampire Weekend. Naast de grote releases waren er ook een tal van goede releases van wat onbekendere namen zoals Mikal Cronin en Paper Aeroplanes. Musicspotter zette de meest noemenswaardige en absolute need-to-listen album releases voor je op een rijtje.

1. Laura Marling – Once I Was An Eagle
2. The Boxer Rebellion – Promises
3. Daft Punk – Random Access Memories
4. The National – Trouble Will Find Me
5. Vampire Weekend – Modern Vampires of the City
6. Eisley – Currents
7. Noah and the Whale – Heart of Nowhere
8. Mikal Cronin - MCII
9. She & Him – Volume 3
10. Charlie Boyer and the Voyeurs – Clarietta
11. Deerhunter – Monomania
12. Paper Aeroplanes – Little Letters
13. Bibio – Silver Wilkinson

Southern Sunrise – Brighton EP

Southern Sunrise is bij ons in beeld verschenen toen wij hun boekten voor Musicspotter Presents. En sindsdien hebben we meerdere keren geschreven over muziek die ze uitbrachten. Nu is het dan tijd voor hun officiële EP release.

SouthernSunrise-Digi Release-2800x2800px Wij schreven eerder over hun single Brighton, het eerste nummer van het album, wat tegelijk ook de titel is van deze EP. De sfeer van Brighton is een opbouwende sfeer, waardoor je meer wilt. En meer krijg je met deze EP. Het tweede nummer “Young Love Blues” brengt je in een vrolijke stemming. Een stemming die je ook de rest van de EP vast kan houden.

Maar “Young Love Blues” is niet mijn favoriet op dit album, ondanks dat het wel een goed nummer is. Dus, je wilt meer, en dat krijg je. Via het derde nummer, “The Game”, kom je bij mijn favoriet. “Sorry”. Een erg vrolijk nummer die erg zomers aan doet. Dus wat het weer buiten niet echt voor je doet, doet “Sorry” (en de rest van de EP) wel erg goed! “Brighton” brengt warmte in je huis.

Het is nu eigenlijk wachten op het eerste volledige album van Southern Sunrise, en tot die tijd zal ik Brighton regelmatig gaan draaien. Het mag duidelijk zijn dat Southern Sunrise hard op weg is om groot te worden. Hou ze in de gaten!

De glittergitaren en bloemetjesleggings van The Griswolds op London Calling

The Griswolds

Wekenlang keek ik uit naar het liveoptreden van The Griswolds, de band die zichzelf last-minute naar de familie uit de comedyfilms National Lampoon’s Vacation heeft vernoemd. Vorig jaar brachten ze hun EP Heart of a Lion uit en sindsdien komt ze hier en daar steeds meer lof toe.

Gehesen in skinny jeans en bloemetjesleggins(!) met daarop afwisselend spijkerjackjes en Hawaï shirts komen de mannen het podium op. Met de opener The Courtship of Summer Preasley zetten ze het publiek direct aan het dansen en dit lijkt nog maar het begin. De opzwepende melodieën en de tropische deuntjes zorgen voor een onbezorgde en zonnige sfeer die we van menig zomerfestival kennen.

Na drie nummers wordt gelegenheid geboden om weer even terug op adem te komen met het rustige nummer Red Tuxedo dat wordt ingeleid door het weggeven van een zeepje. “It’s been used on our drummer” voegt de frontman eraan toe waarna ik acuut doof word aan mijn rechteroor, maar het meisje naast mij heeft het zeepje weten te bemachtigen en glimlacht het gehele nummer tevreden. Hierna zetten de mannen een cover van Bruno Mars in om de sfeer er weer in te krijgen. Hoewel het publiek als een collectief al springend en schreeuwend meezingt, ben ik niet zo weg van de vlakke cover. Gelukkig volgt snel daarna de hit Heart of a Lion dat de bovenzaal van Paradiso in extase brengt en ik me zorgen begin te maken over de vloer die zo hard op en neer beweegt dat uit de maat springen niet eens meer een optie is.

Met hun catchy indiepop (en het stukje zeep) hebben deze mannen menig hart weten te stelen, eentje in het bijzonder. Hun passie en liefde voor muziek stralen ze met veel energie en gepaste trots uit naar het publiek en dit maakt The Griswolds een goed festivalbandje. Zowel het samenspel als samenzang is geheel in harmonie en ik ben vooral onder de indruk van de funky synthesizer die perfect in proportie wordt ingezet. Voor mij blijft het wel spannend in hoeverre ze met origineel materiaal kunnen komen, aangezien hun EP al enige sporen van The Two Door Cinema Club en Vampire Weekend bevat, maar dat zal in de toekomst moeten blijken.

Of het nou door de glittergitaar van de leadzanger, de bloemetjeslegging dat ik vorige week kocht (en verdorie de gitarist nog beter staat ook) of door de aanstekelijke energie van de band komt weet ik niet, maar The Griswolds zullen mij nog lang bijblijven. Vooral nu de zon heel naar verstoppertje speelt, zijn deze Australiërs er om het chille zomergevoel te waarborgen.

Bekijk hier het optreden van The Griswolds terug (exclusief het nummer Heart of a Lion. Vermoedelijk heeft ook de cameraman noodgedwongen meegesprongen):